Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 9
Pagkakalantad
Tatlong araw akong nasa misyon nang naganap ang lahat.
Nagtagumpay kami sa unang bahagi ng operasyon — nahuli namin ang dalawa sa mga pangunahing miyembro ng grupo. Pero sa proseso, may nabuksan kaming impormasyon na hindi ko inaasahan: alam na pala ng lalaking naghahanap sa akin ang totoong pangalan ko, ang bahay ko, at — ang pinakamasakit — ang pangalan ni Elena.
Nabasa ko ito mula sa isang naka-encrypt na file na nakuha namin sa isa sa mga computer nila. Larawan niya, kuha sa labas ng eskwelahang pinagtuturuan niya. Larawan ng bahay namin. Petsa at oras ng mga karaniwang gawain niya — kailan siya lumalabas, kailan siya umuuwi, kung sino ang mga kasama niya.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumawag ako agad sa dating kasama kong nagbabantay sa kanya. "Kailangan mo siyang ilikas ngayon din," sabi ko, hindi na kayang itago ang panic sa boses ko. "Alam na nila kung sino siya."
"Sam, kalmado ka lang," sabi niya. "Kukunin ko siya. Pero kailangan mo ring umuwi. Hindi ito bagay na kaya kong harapin nang mag-isa."
Sinubukan kong umalis agad, pero hinarangan ako ng superior ko. "Kung aalis ka ngayon, masisira ang buong operasyon," sabi niya. "Malapit na tayo. Isang araw na lang."
"Isang araw" ang naging pinakamahabang araw sa buhay ko.
Sa loob ng oras na iyon, tumawag ako kay Elena, paulit-ulit, sinusubukang pakinggan ang boses niya, sinusubukang kumbinsihin siyang umalis sa bahay kahit sandali lang, na dumalaw sa magulang niya sa ibang lungsod, kahit ano, basta lumayo siya.
"Sam, kinakabahan mo ako," sabi niya sa telepono, boses niya'y may bahid ng takot ngayon, dahil sa paraan kong nagmamakaawa. "Ano ba talagang nangyayari?"
"Wala," sabi ko, pinipigilan ang luha. "Gusto ko lang, please, umalis ka muna sa bahay. Pumunta ka sa magulang mo. Kahit ilang araw lang."
"Sam—"
"Please, Elena." Hindi ko na maitago ang panginginig sa boses ko. "Kung mahal mo ako, gawin mo ito para sa akin. Wala nang tanong. Please lang."
May katahimikan sa kabilang linya. Pagkatapos, mahinang sabi niya, "Sige. Aalis ako bukas ng umaga."
Bukas ng umaga. Isang gabi na lang. Sapat na sana iyon.
Hindi ko alam noon na hindi na sapat.
Tatlong araw akong nasa misyon nang naganap ang lahat.
Nagtagumpay kami sa unang bahagi ng operasyon — nahuli namin ang dalawa sa mga pangunahing miyembro ng grupo. Pero sa proseso, may nabuksan kaming impormasyon na hindi ko inaasahan: alam na pala ng lalaking naghahanap sa akin ang totoong pangalan ko, ang bahay ko, at — ang pinakamasakit — ang pangalan ni Elena.
Nabasa ko ito mula sa isang naka-encrypt na file na nakuha namin sa isa sa mga computer nila. Larawan niya, kuha sa labas ng eskwelahang pinagtuturuan niya. Larawan ng bahay namin. Petsa at oras ng mga karaniwang gawain niya — kailan siya lumalabas, kailan siya umuuwi, kung sino ang mga kasama niya.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumawag ako agad sa dating kasama kong nagbabantay sa kanya. "Kailangan mo siyang ilikas ngayon din," sabi ko, hindi na kayang itago ang panic sa boses ko. "Alam na nila kung sino siya."
"Sam, kalmado ka lang," sabi niya. "Kukunin ko siya. Pero kailangan mo ring umuwi. Hindi ito bagay na kaya kong harapin nang mag-isa."
Sinubukan kong umalis agad, pero hinarangan ako ng superior ko. "Kung aalis ka ngayon, masisira ang buong operasyon," sabi niya. "Malapit na tayo. Isang araw na lang."
"Isang araw" ang naging pinakamahabang araw sa buhay ko.
Sa loob ng oras na iyon, tumawag ako kay Elena, paulit-ulit, sinusubukang pakinggan ang boses niya, sinusubukang kumbinsihin siyang umalis sa bahay kahit sandali lang, na dumalaw sa magulang niya sa ibang lungsod, kahit ano, basta lumayo siya.
"Sam, kinakabahan mo ako," sabi niya sa telepono, boses niya'y may bahid ng takot ngayon, dahil sa paraan kong nagmamakaawa. "Ano ba talagang nangyayari?"
"Wala," sabi ko, pinipigilan ang luha. "Gusto ko lang, please, umalis ka muna sa bahay. Pumunta ka sa magulang mo. Kahit ilang araw lang."
"Sam—"
"Please, Elena." Hindi ko na maitago ang panginginig sa boses ko. "Kung mahal mo ako, gawin mo ito para sa akin. Wala nang tanong. Please lang."
May katahimikan sa kabilang linya. Pagkatapos, mahinang sabi niya, "Sige. Aalis ako bukas ng umaga."
Bukas ng umaga. Isang gabi na lang. Sapat na sana iyon.
Hindi ko alam noon na hindi na sapat.
Chapter 9
— Kabanata 9 of 12