Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli

Ang Ambush

Tapos na ang misyon nang gabing iyon — mas maaga kaysa sa inaasahan, dahil sa isang piraso ng impormasyong nagpabilis sa lahat. Nasa eroplano ako pauwi, ilang oras na lamang bago ako makarating, nang tumunog ang telepono ko.
Ang dating kasama ko.
"Sam." Isang salita lang, pero sa paraan niya itong sinabi, alam ko na — alam ko agad, bago pa man niya masabi ang natitira.
"Ano'ng nangyari," sabi ko, hindi na tanong, kundi pagsigaw.
"May pumasok sa bahay ninyo. Ilang minuto lang ang nakalipas. Papunta na ako ngayon, pero—"
Hindi ko na narinig ang natitira. Tumakbo ako papunta sa unang available na paraan para makaalis sa eroplano, kahit hindi pa ito naka-landing. Nagmakaawa ako sa piloto, sa crew, sa sinuman, na pabilisin ang lahat.
Isang oras. Isang buong oras bago ako nakarating sa harap ng bahay namin.
Nakita ko muna ang mga ilaw ng pulis, kumikislap laban sa dilim ng gabi. Ang mga taong nakatayo sa labas, hindi ako pinapayagang pumasok. Narinig ko ang sarili kong sumisigaw ng pangalan niya, sinusubukang itulak ang lahat ng humaharang sa akin.
Nakarating ako sa loob.
Nakita ko siya sa sahig ng sala namin — ang sala na pinagpaguran naming dalawa, ang sofa na binili namin nang magkasama, ang mga larawan sa dingding na nagpapakita ng bawat masayang araw na naranasan namin. Nakahandusay siya roon, may dugo, hindi na gumagalaw.


Dumapa ako sa tabi niya, hinawakan ang mukha niya sa mga kamay ko, sinusubukang pigilan ang dugo na patuloy na dumadaloy, paulit-ulit kong sinasabi ang pangalan niya, hinihiling sa kanya na huwag umalis, na kaya niya ito, na kailangan niya akong hintayin.
Sa mahinang tinig, dumilat siya, tumingin sa akin. "Sam," bulong niya, boses na halos hindi marinig.
"Nandito ako," sabi ko, luha na hindi ko na kayang pigilan. "Nandito na ako, Elena. Huwag mong ipipikit ang mga mata mo. Please."
Ngumiti siya — kahit sa ganoong kalagayan, kahit sa gitna ng sakit, ngumiti pa rin siya, ang parehong ngiti na nakita ko sa unang gabi naming nagkakilala sa kapehang iyon. "Mahal kita," sabi niya, bawat salita'y unti-unting lumalabo. "Kahit — kahit hindi mo lahat sinabi sa akin. Mahal pa rin kita."
"Alam ko," sabi ko, hinahalikan ang noo niya, ang mga kamay niya, sinusubukang ibuhos sa kanya ang lahat ng pagmamahal na hindi ko na masasabi sa mahabang panahon pa. "I'm sorry, Elena. Please, huwag mo akong iwan."
Pero unti-unting lumamlam ang tingin niya. At sa loob ng ilang segundo — mga segundong pakiramdam ko'y tumagal nang buong buhay — nawala ang huling patak ng liwanag sa mga mata niya.
Namatay siya sa aking mga bisig, sa loob ng bahay na ginawa naming tahanan, sa gitna ng lahat ng bagay na sumisimbolo sa buhay na sinikap naming buuin nang magkasama.
Hindi ako lumaban ng maayos. Hindi ako umiyak ng malakas. Umupo lang ako roon, hawak siya, hanggang sa dumating ang mga tao para kunin ang katawan niya sa akin — isang bagay na hindi ko kailanman inasahang kakailanganin kong gawin.