Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 7
Mga Palatandaan ng Panganib
Nagsimula ang lahat sa isang maliit na bagay — isang sasakyang paulit-ulit kong nakikita sa labas ng bahay, iba't ibang kulay, iba't ibang plaka, pero pareho ang tindig ng driver, ang paraan ng pagmamasid.
Isang buwan matapos ko itong mapansin, nakatanggap ako ng mensahe mula sa isa sa mga kontak ko sa ahensya: may kaaway na malapit nang matuklasan ang totoong identidad ko. Isang taong matagal ko nang kalaban — isang lalaking pinatay ko ang kapatid, dalawang taon bago ko nakilala si Elena, sa isang operasyon na, kung babalikan ko, ay hindi na dapat pinayagang mangyari sa paraang iyon.
"May problema ba?" tanong ni Elena isang gabi, napansin ang paraan kong nag-iisip habang nakatingin sa labas ng bintana. "Parang may iniisip ka."
"Wala," sinungaling ko, humarap sa kanya, sinusubukang ngumiti. "Pagod lang."
Hindi ako sanay magsinungaling sa kanya. Bawat kasinungalingan ay tila isang maliit na kutsilyo, unti-unting sumasakit, unti-unting sumisira sa tiwala na masakit kong binuo sa pagitan namin.
Nagsimula akong maglagay ng dagdag na proteksyon sa bahay — mga camera na inaakala niyang para lamang sa seguridad ng kapitbahayan, mga alarma na sinabi kong bahagi ng insurance requirement. Sinubukan kong turuan siya ng mga bagay na dapat niyang gawin kung may hindi pamilyar na tao sa labas — hindi bilang pagsasanay para sa panganib, kundi bilang mga "practical na payo" na hindi niya alam ang tunay na kahulugan.
"Bakit ka biglang naging ganito ka-paranoid?" tanong niya isang araw, medyo natatawa pero may bahid din ng pag-aalala.
"Gusto lang kitang siguraduhing handa, kung sakali," sagot ko, hindi ko masabi kung sakaling ano.
Sa loob-loob ko, nagsimula na akong magplano — kung paano ko siya ilalayo sa panganib kung kinakailangan, kung paano ko sila hahadlangan bago sila makalapit sa kanya. Pero hindi ko alam noon kung gaano na kalapit talaga sila.
At hindi ko alam kung gaano na kaunti na lang ang oras na natitira.
Nagsimula ang lahat sa isang maliit na bagay — isang sasakyang paulit-ulit kong nakikita sa labas ng bahay, iba't ibang kulay, iba't ibang plaka, pero pareho ang tindig ng driver, ang paraan ng pagmamasid.
Isang buwan matapos ko itong mapansin, nakatanggap ako ng mensahe mula sa isa sa mga kontak ko sa ahensya: may kaaway na malapit nang matuklasan ang totoong identidad ko. Isang taong matagal ko nang kalaban — isang lalaking pinatay ko ang kapatid, dalawang taon bago ko nakilala si Elena, sa isang operasyon na, kung babalikan ko, ay hindi na dapat pinayagang mangyari sa paraang iyon.
"May problema ba?" tanong ni Elena isang gabi, napansin ang paraan kong nag-iisip habang nakatingin sa labas ng bintana. "Parang may iniisip ka."
"Wala," sinungaling ko, humarap sa kanya, sinusubukang ngumiti. "Pagod lang."
Hindi ako sanay magsinungaling sa kanya. Bawat kasinungalingan ay tila isang maliit na kutsilyo, unti-unting sumasakit, unti-unting sumisira sa tiwala na masakit kong binuo sa pagitan namin.
Nagsimula akong maglagay ng dagdag na proteksyon sa bahay — mga camera na inaakala niyang para lamang sa seguridad ng kapitbahayan, mga alarma na sinabi kong bahagi ng insurance requirement. Sinubukan kong turuan siya ng mga bagay na dapat niyang gawin kung may hindi pamilyar na tao sa labas — hindi bilang pagsasanay para sa panganib, kundi bilang mga "practical na payo" na hindi niya alam ang tunay na kahulugan.
"Bakit ka biglang naging ganito ka-paranoid?" tanong niya isang araw, medyo natatawa pero may bahid din ng pag-aalala.
"Gusto lang kitang siguraduhing handa, kung sakali," sagot ko, hindi ko masabi kung sakaling ano.
Sa loob-loob ko, nagsimula na akong magplano — kung paano ko siya ilalayo sa panganib kung kinakailangan, kung paano ko sila hahadlangan bago sila makalapit sa kanya. Pero hindi ko alam noon kung gaano na kalapit talaga sila.
At hindi ko alam kung gaano na kaunti na lang ang oras na natitira.
Chapter 7
— Kabanata 7 of 12