Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 6
Buhay Mag-asawa
Bumili kami ng maliit na bahay sa isang tahimik na kapitbahayan, malayo sa ingay ng lungsod, malayo — o iyon man lang ang akala ko — sa mundong kinabibilangan ko. Ginawa naming ito ng Elena na tahanan: mga kurtina na pinili niya nang mag-isa, mga halaman sa bakuran na inaalagaan niya araw-araw, mga larawan namin na nakasabit sa mga dingding, ebidensya ng isang buhay na, sa panlabas, ay ganap na normal.
Tuwing umaga, siya ang unang nakikita ko — hindi ang mukha ng isang kaaway, hindi ang larawan ng isang target, kundi ang mukha ng babaeng pinili kong mahalin, tulog pa, payapa. At sa mga sandaling iyon, nakakalimutan ko, kahit sandali lang, kung sino talaga ako.
Nagluluto kami magkasama tuwing Linggo. Nanonood ng pelikula hanggang madaling-araw. Nag-aaway kami tungkol sa maliliit na bagay — kung sino ang dapat maghugas ng pinggan, kung bakit hindi ko sinasabi kung saan ako pupunta — at nagkakabatian kaagad, dahil parehong alam namin na walang halaga ang maliliit na away kumpara sa oras na mayroon kami.
Pero sa likod ng bawat masayang araw, may bahagi sa akin na hindi kailanman nawawala sa alerto. Sinusuri ko ang bawat sasakyang naparada sa labas ng bahay nang mas matagal kaysa dapat. Nagsisilbing hudyat ang bawat hindi pamilyar na mukha sa kapitbahayan. Iniingatan ko ang mga pinto, ang mga bintana, ang mga ruta papasok at palabas ng bahay — hindi dahil sa paranoia, kundi dahil alam kong ang buhay na ginagawa naming ito, kahit gaano man kaganda, ay itinayo sa ibabaw ng isang bagay na maaaring gumuho anumang oras.
"Bakit mo palaging chinecheck ang mga lock bago tayo matulog?" tanong niya isang gabi, natatawa, akala niya'y OC lang ako.
"Ugali lang," sagot ko, hinalikan ang noo niya. "Gusto lang kitang siguraduhing ligtas."
Hindi niya alam kung gaano kaseryoso ang sinabi ko.
May mga gabi na natatakot ako sabihin sa kanya ang lahat — hindi dahil sa takot na iiwan niya ako, kundi dahil natatakot akong sa sandaling malaman niya, mawawala na ang kaligayahang ito, ang normalcy na ito na kapwa namin pinagsikapang itayo. Kaya nanatili akong tahimik, nangangalaga sa kanya sa paraang alam ko lang, habang siya'y namumuhay nang malaya, walang alam, sa isang mundong akala niya'y ligtas.
Bumili kami ng maliit na bahay sa isang tahimik na kapitbahayan, malayo sa ingay ng lungsod, malayo — o iyon man lang ang akala ko — sa mundong kinabibilangan ko. Ginawa naming ito ng Elena na tahanan: mga kurtina na pinili niya nang mag-isa, mga halaman sa bakuran na inaalagaan niya araw-araw, mga larawan namin na nakasabit sa mga dingding, ebidensya ng isang buhay na, sa panlabas, ay ganap na normal.
Tuwing umaga, siya ang unang nakikita ko — hindi ang mukha ng isang kaaway, hindi ang larawan ng isang target, kundi ang mukha ng babaeng pinili kong mahalin, tulog pa, payapa. At sa mga sandaling iyon, nakakalimutan ko, kahit sandali lang, kung sino talaga ako.
Nagluluto kami magkasama tuwing Linggo. Nanonood ng pelikula hanggang madaling-araw. Nag-aaway kami tungkol sa maliliit na bagay — kung sino ang dapat maghugas ng pinggan, kung bakit hindi ko sinasabi kung saan ako pupunta — at nagkakabatian kaagad, dahil parehong alam namin na walang halaga ang maliliit na away kumpara sa oras na mayroon kami.
Pero sa likod ng bawat masayang araw, may bahagi sa akin na hindi kailanman nawawala sa alerto. Sinusuri ko ang bawat sasakyang naparada sa labas ng bahay nang mas matagal kaysa dapat. Nagsisilbing hudyat ang bawat hindi pamilyar na mukha sa kapitbahayan. Iniingatan ko ang mga pinto, ang mga bintana, ang mga ruta papasok at palabas ng bahay — hindi dahil sa paranoia, kundi dahil alam kong ang buhay na ginagawa naming ito, kahit gaano man kaganda, ay itinayo sa ibabaw ng isang bagay na maaaring gumuho anumang oras.
"Bakit mo palaging chinecheck ang mga lock bago tayo matulog?" tanong niya isang gabi, natatawa, akala niya'y OC lang ako.
"Ugali lang," sagot ko, hinalikan ang noo niya. "Gusto lang kitang siguraduhing ligtas."
Hindi niya alam kung gaano kaseryoso ang sinabi ko.
May mga gabi na natatakot ako sabihin sa kanya ang lahat — hindi dahil sa takot na iiwan niya ako, kundi dahil natatakot akong sa sandaling malaman niya, mawawala na ang kaligayahang ito, ang normalcy na ito na kapwa namin pinagsikapang itayo. Kaya nanatili akong tahimik, nangangalaga sa kanya sa paraang alam ko lang, habang siya'y namumuhay nang malaya, walang alam, sa isang mundong akala niya'y ligtas.
Chapter 6
— Kabanata 6 of 12