Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 3
Paglago ng Ugnayan
Anim na buwan ang lumipas mula sa unang araw na iyon sa kapehan, at hindi ko na maitatanggi sa sarili ko: mahal ko na si Elena.
Hindi ito ang uri ng pag-ibig na basta na lang dumarating — bigla, marahas, parang bagyo. Ito ang uri na dahan-dahang lumalago, tulad ng puno, hanggang sa isang araw, napansin mong hindi mo na kayang isipin ang buhay nang wala ito.
Pero kasabay ng paglago ng pagmamahal namin, lumalago rin ang panganib.
May isang gabi na hindi ko malilimutan — nagtatrabaho ako noon sa isang delikadong operasyon, sinusubaybayan ang isang grupo na kinilala naming kasangkot sa iligal na pagbebenta ng armas. Habang nasa gitna ako ng surveillance, tumawag si Elena.
"Nasaan ka?" tanong niya, may bahid ng pag-aalala sa boses. "Hindi ka sumipot sa dinner. Okay ka lang ba?"
Napatingin ako sa larawan sa harap ko — isang lalaking may baril, papasok sa isang bodega kasama ang tatlong iba pa. Kailangan kong bumaba sa telepono agad, pero hindi ko magawang putulin ang tawag nang ganoon lang.
"Sorry," bulong ko, sinusubukang panatilihing kalmado ang boses. "May naging emergency sa trabaho. Babalikan kita mamaya."
"Sam," sabi niya, at may bagong tono sa boses niya — hindi galit, kundi takot. "Palagi na lang 'yang emergency mo. Minsan, natatakot ako na baka may itinatago ka na mas malaki kaysa sa inaakala ko."
Alam kong tama siya. Pero hindi ko pa rin masabi.
Kinagabihan, matapos matapos ang operasyon — ligtas naman, walang nasugatan — pumunta ako sa apartment niya. Nakabukas pa ang ilaw, at nakita ko siyang nakaupo sa sofa, mukhang hindi natulog, naghihintay.
"Elena," simula ko, pero pinutol niya ako.
"Hindi kita pipilitin magsabi ng totoo," sabi niya, mahinahon pero matatag. "Pero kailangan mong malaman — hindi ako tanga. Alam kong may kasinungalingan sa gitna natin. At kung hindi mo ako pagkakatiwalaan sapat para sabihin ang totoo, kailangan kong isipin kung tama bang ituloy ko pa ito."
Iyon ang unang beses na naramdaman kong baka mawala ko siya — hindi dahil sa kaaway, kundi dahil sa sarili kong kasinungalingan.
"Hindi ito tungkol sa tiwala," sabi ko sa wakas, umupo sa tabi niya, hawak ang mga kamay niya. "Ito ay tungkol sa proteksyon. Kung mas kaunti ang alam mo, mas ligtas ka. Pangako, Elena — lahat ng ginagawa ko, para sa iyo."
Tumingin siya sa akin nang matagal. "Minsan," sabi niya sa wakas, "ang pinakamalaking panganib ay hindi ang alam natin. Kundi ang hindi natin alam."
Hindi ko alam noon kung gaano siya katotoo.
Anim na buwan ang lumipas mula sa unang araw na iyon sa kapehan, at hindi ko na maitatanggi sa sarili ko: mahal ko na si Elena.
Hindi ito ang uri ng pag-ibig na basta na lang dumarating — bigla, marahas, parang bagyo. Ito ang uri na dahan-dahang lumalago, tulad ng puno, hanggang sa isang araw, napansin mong hindi mo na kayang isipin ang buhay nang wala ito.
Pero kasabay ng paglago ng pagmamahal namin, lumalago rin ang panganib.
May isang gabi na hindi ko malilimutan — nagtatrabaho ako noon sa isang delikadong operasyon, sinusubaybayan ang isang grupo na kinilala naming kasangkot sa iligal na pagbebenta ng armas. Habang nasa gitna ako ng surveillance, tumawag si Elena.
"Nasaan ka?" tanong niya, may bahid ng pag-aalala sa boses. "Hindi ka sumipot sa dinner. Okay ka lang ba?"
Napatingin ako sa larawan sa harap ko — isang lalaking may baril, papasok sa isang bodega kasama ang tatlong iba pa. Kailangan kong bumaba sa telepono agad, pero hindi ko magawang putulin ang tawag nang ganoon lang.
"Sorry," bulong ko, sinusubukang panatilihing kalmado ang boses. "May naging emergency sa trabaho. Babalikan kita mamaya."
"Sam," sabi niya, at may bagong tono sa boses niya — hindi galit, kundi takot. "Palagi na lang 'yang emergency mo. Minsan, natatakot ako na baka may itinatago ka na mas malaki kaysa sa inaakala ko."
Alam kong tama siya. Pero hindi ko pa rin masabi.
Kinagabihan, matapos matapos ang operasyon — ligtas naman, walang nasugatan — pumunta ako sa apartment niya. Nakabukas pa ang ilaw, at nakita ko siyang nakaupo sa sofa, mukhang hindi natulog, naghihintay.
"Elena," simula ko, pero pinutol niya ako.
"Hindi kita pipilitin magsabi ng totoo," sabi niya, mahinahon pero matatag. "Pero kailangan mong malaman — hindi ako tanga. Alam kong may kasinungalingan sa gitna natin. At kung hindi mo ako pagkakatiwalaan sapat para sabihin ang totoo, kailangan kong isipin kung tama bang ituloy ko pa ito."
Iyon ang unang beses na naramdaman kong baka mawala ko siya — hindi dahil sa kaaway, kundi dahil sa sarili kong kasinungalingan.
"Hindi ito tungkol sa tiwala," sabi ko sa wakas, umupo sa tabi niya, hawak ang mga kamay niya. "Ito ay tungkol sa proteksyon. Kung mas kaunti ang alam mo, mas ligtas ka. Pangako, Elena — lahat ng ginagawa ko, para sa iyo."
Tumingin siya sa akin nang matagal. "Minsan," sabi niya sa wakas, "ang pinakamalaking panganib ay hindi ang alam natin. Kundi ang hindi natin alam."
Hindi ko alam noon kung gaano siya katotoo.
Chapter 3
— Kabanata 3 of 12