Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 2
Unang Pagkikita
Bumalik ako sa kapehang iyon kinabukasan. At kinabukasan pa. Sa ikatlong araw, aminado na ako sa sarili ko na hindi na ito tungkol sa kape.
Nagtatrabaho si Elena bilang guro sa isang maliit na eskwelahan hindi kalayuan doon — mahal niya ang mga bata, mahal niya ang pagtuturo, at mahal niya, gaya ng napag-alaman ko sa mga sumunod na linggo, ang mga bagay na simple: ang tunog ng ulan sa bubong, ang lasa ng adobo na luto ng lola niya, ang mga libro na pinaghalo ang katotohanan at kathang-isip.
"Ano ba talaga ginagawa mo dito araw-araw?" tanong niya isang hapon, habang inaayos niya ang mga tasa sa likod ng counter. "Parang wala kang ginagawa kundi umupo at magmasid."
Halos mahulog ang puso ko sa sahig. Napakalapit niya sa katotohanan nang hindi niya alam.
"Naghihintay lang ako ng — kliyente," sinungaling ko, kahit sa loob-loob ko'y kinamumuhian ko ang sarili ko sa bawat salitang iyon. "Minsan kasi, dito lang ako pinaka-komportable maghintay."
Tumingin siya sa akin nang matagal, na para bang sinusuri niya kung totoo ba ang sinasabi ko. Pagkatapos, ngumiti siya. "Sige. Basta huwag mo lang subukang lokohin ako sa tip mo."
Doon ko unang narinig ang tawa niyang iyon — malakas, tapat, walang pagtatago. Sa mundong puno ng kasinungalingan na kinabuhayan ko, iyon ang unang beses sa mahabang panahon na naramdaman kong may bagay na totoo sa harapan ko.
Unti-unti, nagbago ang mga bagay. Hindi na ako pumupunta doon dahil lang sa surveillance. Pumupunta ako dahil kay Elena. Naghahanap ako ng dahilan para lumapit sa kanya — isang tanong tungkol sa menu, isang biro, isang alok na ihatid siya pauwi kapag maulan.
Alam kong mali ito. Bawal ito. Sa manwal ng aming ahensya, may nakasulat na malinaw: iwasan ang malapit na relasyon sa mga sibilyan. Ang bawat taong nakikilala mo ay potensyal na kahinaan — isang bagay na magagamit ng kaaway laban sa iyo.
Pero sa bawat araw na kasama ko si Elena, unti-unti kong nakakalimutan ang manwal na iyon.
"May tinatago ka," sabi niya isang gabi, habang naglalakad kami pauwi. Hindi ito tanong. Pahayag ito, sinabi nang mahinahon, walang paratang. "Hindi kita pinipilit magsabi. Pero alam kong may kwento ka."
Tumigil ako sa paglalakad. "Bakit mo nasabi 'yan?"
"Kasi," sabi niya, tumingin sa akin nang diretso, "may mga taong nagsasalita para punuan ang katahimikan. Ikaw, tahimik ka para hindi masabi ang totoo. Magkaiba 'yon."
Sa sandaling iyon, gusto ko siyang sabihin ang lahat. Ang totoong pangalan ko sa trabaho. Ang mga bansang napuntahan ko na hindi para sa bakasyon. Ang mga taong napatay ko, at ang mga taong gustong pumatay sa akin.
Sa halip, sinabi ko lang: "Balang araw, sasabihin ko sa 'yo. Pangako."
Hindi ko alam noon na ang pangakong iyon ay isa sa mga bagay na hindi ko lubos na matutupad — hindi dahil ayaw ko, kundi dahil sa sandaling malaman niya ang totoo, huli na ang lahat.
Bumalik ako sa kapehang iyon kinabukasan. At kinabukasan pa. Sa ikatlong araw, aminado na ako sa sarili ko na hindi na ito tungkol sa kape.
Nagtatrabaho si Elena bilang guro sa isang maliit na eskwelahan hindi kalayuan doon — mahal niya ang mga bata, mahal niya ang pagtuturo, at mahal niya, gaya ng napag-alaman ko sa mga sumunod na linggo, ang mga bagay na simple: ang tunog ng ulan sa bubong, ang lasa ng adobo na luto ng lola niya, ang mga libro na pinaghalo ang katotohanan at kathang-isip.
"Ano ba talaga ginagawa mo dito araw-araw?" tanong niya isang hapon, habang inaayos niya ang mga tasa sa likod ng counter. "Parang wala kang ginagawa kundi umupo at magmasid."
Halos mahulog ang puso ko sa sahig. Napakalapit niya sa katotohanan nang hindi niya alam.
"Naghihintay lang ako ng — kliyente," sinungaling ko, kahit sa loob-loob ko'y kinamumuhian ko ang sarili ko sa bawat salitang iyon. "Minsan kasi, dito lang ako pinaka-komportable maghintay."
Tumingin siya sa akin nang matagal, na para bang sinusuri niya kung totoo ba ang sinasabi ko. Pagkatapos, ngumiti siya. "Sige. Basta huwag mo lang subukang lokohin ako sa tip mo."
Doon ko unang narinig ang tawa niyang iyon — malakas, tapat, walang pagtatago. Sa mundong puno ng kasinungalingan na kinabuhayan ko, iyon ang unang beses sa mahabang panahon na naramdaman kong may bagay na totoo sa harapan ko.
Unti-unti, nagbago ang mga bagay. Hindi na ako pumupunta doon dahil lang sa surveillance. Pumupunta ako dahil kay Elena. Naghahanap ako ng dahilan para lumapit sa kanya — isang tanong tungkol sa menu, isang biro, isang alok na ihatid siya pauwi kapag maulan.
Alam kong mali ito. Bawal ito. Sa manwal ng aming ahensya, may nakasulat na malinaw: iwasan ang malapit na relasyon sa mga sibilyan. Ang bawat taong nakikilala mo ay potensyal na kahinaan — isang bagay na magagamit ng kaaway laban sa iyo.
Pero sa bawat araw na kasama ko si Elena, unti-unti kong nakakalimutan ang manwal na iyon.
"May tinatago ka," sabi niya isang gabi, habang naglalakad kami pauwi. Hindi ito tanong. Pahayag ito, sinabi nang mahinahon, walang paratang. "Hindi kita pinipilit magsabi. Pero alam kong may kwento ka."
Tumigil ako sa paglalakad. "Bakit mo nasabi 'yan?"
"Kasi," sabi niya, tumingin sa akin nang diretso, "may mga taong nagsasalita para punuan ang katahimikan. Ikaw, tahimik ka para hindi masabi ang totoo. Magkaiba 'yon."
Sa sandaling iyon, gusto ko siyang sabihin ang lahat. Ang totoong pangalan ko sa trabaho. Ang mga bansang napuntahan ko na hindi para sa bakasyon. Ang mga taong napatay ko, at ang mga taong gustong pumatay sa akin.
Sa halip, sinabi ko lang: "Balang araw, sasabihin ko sa 'yo. Pangako."
Hindi ko alam noon na ang pangakong iyon ay isa sa mga bagay na hindi ko lubos na matutupad — hindi dahil ayaw ko, kundi dahil sa sandaling malaman niya ang totoo, huli na ang lahat.
Chapter 2
— Kabanata 2 of 12