Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 4
Pag-ibig at Pagdedesisyon
Sa loob ng buwan matapos ang gabing iyon, nagdesisyon ako — kahit hindi buong-buo, kahit hati ang isip ko — na kailangan kong hanapin ang paraan para protektahan si Elena nang hindi ko kailangang sabihin sa kanya ang lahat.
Nagsimula akong maging mas maingat. Hinihiling ko ang mas kaunting mapanganib na misyon. Hindi ko na dinadala ang trabaho sa bahay — literal man o emosyonal. At araw-araw, sinusubukan kong ipakita sa kanya, sa bawat maliit na paraan, na kahit hindi ko masabi ang lahat, totoo ang pagmamahal ko.
"Alam mo," sabi niya isang gabi, habang nakahiga kami sa damuhan ng parke, tinitingnan ang mga bituin, "hindi ko kailangang malaman ang lahat tungkol sa 'yo para malaman kong mahal kita."
Lumingon ako sa kanya. "Paano mo nalaman?"
Ngumiti siya. "Sa paraan mo akong tinitingnan kapag akala mo hindi ako napapansin. Sa paraan mong hawak ang kamay ko kapag tayo'y naglalakad, na para bang natatakot kang mawala ako. May takot sa 'yo, Sam. Pero hindi ako natatakot dahil doon. Natatakot ako dahil ayaw kong malaman kung anong klaseng takot 'yon."
Sa sandaling iyon, alam kong hindi ko na siya kayang bitawan. Kahit gaano man kadelikado ang mundo ko, kahit gaano man kalaki ang panganib na dinadala ko sa buhay ng sinumang malapit sa akin — mahal ko si Elena, at kahit anong mangyari, gugustuhin ko siyang piliin, paulit-ulit, magpakailanman.
Iyon ang gabing nagdesisyon ako na balang araw, ipapakasal ko siya.
Hindi ko alam kung tama o mali ang desisyong iyon. May mga gabing, kahit ngayon, iniisip ko kung mas mabuti sana kung hinayaan ko na lang siyang lumayo noon, kapag mas madali pa ang mawala siya. Kung mas maikli sana ang sakit, kung tinipid ko na lang ang oras naming magkasama, baka nabuhay pa siya ngayon, kasama ang ibang lalaki, may ibang buhay, ligtas sa lahat ng kadiliman na dinala ko sa kanya.
Pero hindi ko kayang isipin nang matagal ang ganoong mundo — isang mundo kung saan hindi ko nakilala si Elena, o hindi ko siya minahal. Kahit alam kong ito ang magtatapos sa trahedya, hindi ko babaguhin ang desisyon kong mahalin siya.
Kahit kailanman.
Sa loob ng buwan matapos ang gabing iyon, nagdesisyon ako — kahit hindi buong-buo, kahit hati ang isip ko — na kailangan kong hanapin ang paraan para protektahan si Elena nang hindi ko kailangang sabihin sa kanya ang lahat.
Nagsimula akong maging mas maingat. Hinihiling ko ang mas kaunting mapanganib na misyon. Hindi ko na dinadala ang trabaho sa bahay — literal man o emosyonal. At araw-araw, sinusubukan kong ipakita sa kanya, sa bawat maliit na paraan, na kahit hindi ko masabi ang lahat, totoo ang pagmamahal ko.
"Alam mo," sabi niya isang gabi, habang nakahiga kami sa damuhan ng parke, tinitingnan ang mga bituin, "hindi ko kailangang malaman ang lahat tungkol sa 'yo para malaman kong mahal kita."
Lumingon ako sa kanya. "Paano mo nalaman?"
Ngumiti siya. "Sa paraan mo akong tinitingnan kapag akala mo hindi ako napapansin. Sa paraan mong hawak ang kamay ko kapag tayo'y naglalakad, na para bang natatakot kang mawala ako. May takot sa 'yo, Sam. Pero hindi ako natatakot dahil doon. Natatakot ako dahil ayaw kong malaman kung anong klaseng takot 'yon."
Sa sandaling iyon, alam kong hindi ko na siya kayang bitawan. Kahit gaano man kadelikado ang mundo ko, kahit gaano man kalaki ang panganib na dinadala ko sa buhay ng sinumang malapit sa akin — mahal ko si Elena, at kahit anong mangyari, gugustuhin ko siyang piliin, paulit-ulit, magpakailanman.
Iyon ang gabing nagdesisyon ako na balang araw, ipapakasal ko siya.
Hindi ko alam kung tama o mali ang desisyong iyon. May mga gabing, kahit ngayon, iniisip ko kung mas mabuti sana kung hinayaan ko na lang siyang lumayo noon, kapag mas madali pa ang mawala siya. Kung mas maikli sana ang sakit, kung tinipid ko na lang ang oras naming magkasama, baka nabuhay pa siya ngayon, kasama ang ibang lalaki, may ibang buhay, ligtas sa lahat ng kadiliman na dinala ko sa kanya.
Pero hindi ko kayang isipin nang matagal ang ganoong mundo — isang mundo kung saan hindi ko nakilala si Elena, o hindi ko siya minahal. Kahit alam kong ito ang magtatapos sa trahedya, hindi ko babaguhin ang desisyon kong mahalin siya.
Kahit kailanman.
Chapter 4
— Kabanata 4 of 12