Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli

Simula

May mga bagay sa buhay na hindi mo talaga makakalimutan, gaano man katagal ang lumipas. Ang amoy ng kape na iniinom niya tuwing umaga. Ang paraan ng pagtawa niya na parang walang bukas. Ang init ng kamay niya nang hawakan ko ito sa unang pagkakataon.
At ang huling tingin niya sa akin, bago pumikit ang mga mata niyang hindi na muling magigising.
Ako si Sam. Sa mundo, kilala ako sa iba't ibang pangalan — mga alias na ginawa ko para sa mga taong hinahabol ko, o mga taong humahabol sa akin. Pero para sa kanya, isa lang ang pangalan ko. Sam. Ang asawa niya. Ang lalaking nangako na poprotektahan siya, at siyang nabigong tuparin ang pangakong iyon.
Ilang buwan na ang nakalipas mula noong araw na iyon, pero pakiramdam ko'y kahapon lang. Naaalala ko pa ang tunog ng putok. Naaalala ko ang amoy ng usok at dugo sa loob ng bahay naming pinaghirapan naming gawing tahanan. Naaalala ko kung paano ako tumakbo, kung paano nanginig ang mga kamay ko habang hinahawakan ko siya, sinusubukang pigilan ang dugo na dumadaloy mula sa kanya, habang paulit-ulit kong sinasabi sa kanya na huwag siyang umalis, na kaya niya ito, na kailangan niya akong hintayin.
Hindi niya ako hinintay.
Pero bago ko ikwento sa inyo kung paano siya namatay, kailangan muna ninyong malaman kung paano siya nabuhay. Kung paano niya binago ang buhay ko — isang buhay na puno ng kasinungalingan, ng pananakit, ng patuloy na pagtakbo — at ginawa itong isang bagay na, kahit sandali lang, ay tila normal. Tahimik. Ligtas.
Kahit alam kong hindi talaga kami ligtas. Hindi kailanman.


Nagsimula ang lahat ng ito pitong taon na ang nakalilipas, nang ako ay dalawampu't tatlong taong gulang pa lamang, sunod-sunod ang mga misyon, walang oras para sa sarili, lalo na para sa pagmamahal. Sa mundong ginagalawan ko, ang pagmamahal ay isang panganib. Isang bintana na maaaring pasukin ng kaaway. Itinuro sa akin iyon nang paulit-ulit ng mga superior ko, at pinaniwalaan ko ito nang husto.
Hanggang sa nakilala ko siya.
Isang gabi iyon sa isang maliit na kapehan malapit sa istasyon ng tren, isang lugar na madalas kong dinadaanan pero hindi ko kailanman pinapasukan. Nasa gitna ako ng isang mahabang surveillance, naghihintay ng target na hindi dumating. Pagod, gutom, at nawawalan na ng pasensya, pumasok ako roon dahil lang gusto kong uminom ng mainit na kape bago ako bumalik sa kotse at magpatuloy sa paghihintay.
Siya ang nag-abot sa akin ng kape.
"First time mo dito?" tanong niya, may ngiting hindi ko malilimutan hanggang ngayon. "Kasi parang first time kang nagulat na may ganito palang lugar dito."
Hindi ko alam kung bakit, pero natawa ako — totoong tawa, hindi yung ginagawa kong pagkukunwari para sa isang mission. "Oo, medyo," sagot ko. "Hindi ko alam kung bakit hindi ko pa napapansin ito noon."
"Baka busy ka lang masyado," sabi niya, saka lumingon sa direksyon ng bintana, kung saan tanaw ang mga taong dumaraan sa labas. "Lahat kasi tayo, ganoon. Sobrang busy hanggang sa hindi na natin napapansin ang mga bagay na nasa harapan lang natin."
Hindi niya alam — hindi niya maaaring malaman — kung gaano katotoo ang sinabi niya. Sa loob ng ilang buwan, ako mismo ang magiging patunay niyon: isang taong sobrang busy sa pagtakbo, sa pagtatago, sa paghahanap ng mga taong gustong saktan ako, kaya hindi ko na napapansin kung ano ang kailangan ko talagang hanapin.
Elena ang pangalan niya. Hindi ko pa alam noon, pero sa gabing iyon, sa isang maliit na kapehan na hindi ko dapat pinasok, nagsimula ang katapusan ng buhay ko bilang isang taong mag-isa lamang.
At nagsimula rin, kahit hindi ko alam noon, ang bilang ng mga araw na natitira sa amin.


Hindi ko sinabi sa kanya kung sino talaga ako. Hindi ko masasabi. Sinabi ko sa kanyang security consultant ako para sa mga pribadong kompanya — isang kasinungalingang malapit sa katotohanan, sapat para maging kapani-paniwala, sapat din para protektahan siya sa katotohanang mas madilim.
"Boring naman yata trabaho mo," biro niya isang gabi, ilang linggo matapos naming magkakilala, habang naglalakad kami sa tabi ng ilog malapit sa kanyang apartment. "Parang puro papeles at meeting lang."
"Minsan," sagot ko, sinusubukang hindi ipahalata ang pagtitig ko sa paligid — isang ugali na hindi ko na kayang tigilan, kahit kailan. Sinusuri ko palagi ang mga mukha, mga sasakyan, mga anino. Nag-uumapaw ang pagsasanay sa loob ko, kahit sa mga sandaling ito na dapat sana'y walang panganib.
Hindi niya napansin. O baka napansin niya, pero hindi niya pinansin. Isa iyon sa mga bagay na minahal ko sa kanya — ang paraan niya ng pagtingin sa mundo nang walang takot, nang walang pagdududa. Ang kabaligtaran ng buhay ko.
Hindi ko alam noon na darating ang araw na ang kawalan ng takot na iyon ang siyang magiging dahilan kung bakit hindi niya namalayan ang panganib na paparating.
Pero ganito na lang muna. Hayaan ninyo akong ikwento muna sa inyo ang mga masasayang bahagi. Dahil bago ang sakit, may kaligayahan. Bago ang dilim, may liwanag. At kahit alam kong papaano ito matatapos, gusto kong ibalik muna sa inyo — at sa sarili ko — ang bawat sandali na naramdaman kong buhay talaga ako.
Bago siya naging alaala, siya muna ang buhay ko.