Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 11
Ang Pagluluksa
Ang mga araw na sumunod ay malabo sa alaala ko — parang panonood ng buhay ko mula sa labas, hindi tunay na nararanasan ito.
Ang libing. Ang mga tao — pamilya niya, mga kaibigan niya, ang ilan sa mga taong minahal niya — lahat sila'y umiiyak, tumitingin sa akin nang may awa, hindi alam ang buong katotohanan ng kung bakit siya namatay.
Sa mga oras na iyon, hindi ko kayang tingnan ang mga mata ng mga magulang niya. Dahil alam kong, kahit hindi nila sinabi, kung alam nila ang totoo — na dahil sa akin, dahil sa buhay kong pinili, dahil sa kaaway kong hindi ko sapat na naitago — namatay ang anak nila — hindi nila ako kailanman mapapatawad.
At sa totoo lang, hindi ko rin mapapatawad ang sarili ko.
Umuwi ako sa bahay namin isang gabi, ilang linggo matapos ang libing. Hindi ko pa nagagalaw ang mga bagay niya — ang mga damit sa kabinet, ang mga libro sa tabi ng kama, ang tasa niyang gamit araw-araw. Umupo ako sa gitna ng sala kung saan siya namatay, at doon, sa wakas, hinayaan kong lumabas ang lahat.
Umiyak ako na parang hindi ko pa nararamdaman kailanman — hindi ang uri ng luha na dumadaloy nang tahimik, kundi ang uri na sumasakit sa buong katawan, na nagpapaubos ng lahat ng lakas na natitira sa akin.
"Kasalanan ko," bulong ko sa walang laman na kwarto. "Kasalanan ko lahat."
Bawat desisyon na ginawa ko — ang pagpili kong lumapit sa kanya kahit alam kong mapanganib, ang pagpili kong ikasal siya kahit alam ko ang mga panganib, ang pagpiling itago ang totoo sa kanya sa halip na hayaan siyang pumili nang may buong kaalaman — lahat ng ito, sa isip ko, ay humantong sa isang bagay lang: sa kamatayan niya.
May mga linggo akong hindi kumakain nang maayos, hindi natutulog nang maayos. Sinubukan kong bumalik sa trabaho, pero bawat misyon, bawat baril na hawak ko, bawat kaaway na kinakaharap ko — parang lahat ng ito'y nagpapaalala sa akin kung ano ang halaga ng buhay na pinili kong ipagpatuloy.
Isang gabi, natagpuan ko ang isang sulat niya — isang bagay na sinulat niya, hindi ko alam kung kailan, natagpuan ko na lang sa kanyang mesa. Sinabi niya roon na alam niya — hindi ang buong katotohanan, pero alam niyang hindi ako ordinaryong lalaki, at pinili niya pa rin akong mahalin, nang buong puso, kahit alam niyang may panganib.
"Kung minsan," sulat niya, "mas mabuti nang mahalin nang buo, kahit maiksi, kaysa hindi kailanman malaman kung ano ang tunay na pagmamahal."
Sa sandaling iyon, unti-unti kong naunawaan na kahit gaano man kalaki ang sakit na dala ng pagkawala niya, hindi ko babaguhin ang bawat sandali na nakasama ko siya. Kahit alam ko ngayon kung paano ito nagtatapos.
Ang mga araw na sumunod ay malabo sa alaala ko — parang panonood ng buhay ko mula sa labas, hindi tunay na nararanasan ito.
Ang libing. Ang mga tao — pamilya niya, mga kaibigan niya, ang ilan sa mga taong minahal niya — lahat sila'y umiiyak, tumitingin sa akin nang may awa, hindi alam ang buong katotohanan ng kung bakit siya namatay.
Sa mga oras na iyon, hindi ko kayang tingnan ang mga mata ng mga magulang niya. Dahil alam kong, kahit hindi nila sinabi, kung alam nila ang totoo — na dahil sa akin, dahil sa buhay kong pinili, dahil sa kaaway kong hindi ko sapat na naitago — namatay ang anak nila — hindi nila ako kailanman mapapatawad.
At sa totoo lang, hindi ko rin mapapatawad ang sarili ko.
Umuwi ako sa bahay namin isang gabi, ilang linggo matapos ang libing. Hindi ko pa nagagalaw ang mga bagay niya — ang mga damit sa kabinet, ang mga libro sa tabi ng kama, ang tasa niyang gamit araw-araw. Umupo ako sa gitna ng sala kung saan siya namatay, at doon, sa wakas, hinayaan kong lumabas ang lahat.
Umiyak ako na parang hindi ko pa nararamdaman kailanman — hindi ang uri ng luha na dumadaloy nang tahimik, kundi ang uri na sumasakit sa buong katawan, na nagpapaubos ng lahat ng lakas na natitira sa akin.
"Kasalanan ko," bulong ko sa walang laman na kwarto. "Kasalanan ko lahat."
Bawat desisyon na ginawa ko — ang pagpili kong lumapit sa kanya kahit alam kong mapanganib, ang pagpili kong ikasal siya kahit alam ko ang mga panganib, ang pagpiling itago ang totoo sa kanya sa halip na hayaan siyang pumili nang may buong kaalaman — lahat ng ito, sa isip ko, ay humantong sa isang bagay lang: sa kamatayan niya.
May mga linggo akong hindi kumakain nang maayos, hindi natutulog nang maayos. Sinubukan kong bumalik sa trabaho, pero bawat misyon, bawat baril na hawak ko, bawat kaaway na kinakaharap ko — parang lahat ng ito'y nagpapaalala sa akin kung ano ang halaga ng buhay na pinili kong ipagpatuloy.
Isang gabi, natagpuan ko ang isang sulat niya — isang bagay na sinulat niya, hindi ko alam kung kailan, natagpuan ko na lang sa kanyang mesa. Sinabi niya roon na alam niya — hindi ang buong katotohanan, pero alam niyang hindi ako ordinaryong lalaki, at pinili niya pa rin akong mahalin, nang buong puso, kahit alam niyang may panganib.
"Kung minsan," sulat niya, "mas mabuti nang mahalin nang buo, kahit maiksi, kaysa hindi kailanman malaman kung ano ang tunay na pagmamahal."
Sa sandaling iyon, unti-unti kong naunawaan na kahit gaano man kalaki ang sakit na dala ng pagkawala niya, hindi ko babaguhin ang bawat sandali na nakasama ko siya. Kahit alam ko ngayon kung paano ito nagtatapos.
Chapter 11
— Kabanata 11 of 12