Kung Alam Ko Lang Na Ito na Ang Huli
Auteur
Minahal niya ako nang hindi alam kung sino talaga ako, at itinago ko ang katotohanan para lang protektahan siya. Sa huli, ang katahimikan ko rin ang naging dahilan kung bakit siya nawala sa aking mga bisig. Ito ang kwento namin — mula sa unang tingin, hanggang sa huli.
Kabanata 12 [Huling Kabanata]
Paghihiganti o Pagtanggap
Nalaman ko sa wakas kung sino ang nag-utos ng ambush — ang parehong lalaking naghahanap sa akin, ang kapatid ng taong napatay ko taon-taon na ang nakalilipas. Alam ko kung nasaan siya, kung paano siya maaabot.
May sandali akong seryosong inisip ang paghihiganti — na hanapin siya, na ibigay sa kanya ang parehong sakit na naramdaman ko, na ipaghiganti si Elena sa paraang tanging alam ko lamang. Ilang gabi, umupo ako sa dilim, hawak ang mga larawan ng lalaking iyon, iniisip kung paano ko gagawin ito.
Pero isang gabi, habang nakaupo ako sa sala namin, nabasa ko ulit ang sulat ni Elena — ang huling bahagi nito, isang bahaging hindi ko pa lubos na naiintindihan noong una kong nabasa ito.
"Kung sakaling may mangyari sa akin," sulat niya, "huwag mong hayaang mawala rin ang bahagi mo na kilala kong mabuti — ang bahaging natututo pang magmahal, kahit sa gitna ng lahat ng dilim sa buhay mo. Iyon ang mayroon ka na mahal ko. Huwag mong hayaang mawala 'yon."
Umiyak ako nang matagal nang gabing iyon — hindi lang para sa kanya, kundi para sa sarili kong halos nawala sa dilim ng galit at sakit.
Sa huli, hindi ko pinili ang paghihiganti — hindi dahil wala akong lakas ng loob, kundi dahil alam kong hindi iyon ang gustong marinig ni Elena mula sa akin. Sa halip, ibinigay ko ang lahat ng impormasyong mayroon ako sa ahensya, tinulungan silang hulihin ang lalaki sa legal na paraan, sa paraang hindi ako magiging katulad ng mga taong nagdulot ng sakit sa amin.
Umalis ako sa trabaho matapos noon — hindi ko na kinaya ang buhay na iyon nang wala si Elena. Lumipat ako sa ibang lungsod, malayo sa mga alaala na masakit pang harapin araw-araw, pero dala ko pa rin, sa bawat hakbang, ang bawat bahagi ng kanya na naiwan sa akin.
Ngayon, matapos ang lahat ng ito, narito ako, isinusulat ang kwentong ito — hindi para sa sarili ko lamang, kundi para sa kanya. Para sa Elena na minahal ako nang hindi alam ang buong katotohanan tungkol sa akin. Para sa Elena na, kahit sa harap ng panganib, ay pinili pa rin akong mahalin, araw-araw, hanggang sa huling sandali niya.
Hindi ko na maibabalik ang mga araw na nawala sa amin. Hindi ko na maibabalik ang mga taon na dapat sana'y kasama ko pa s'ya. Pero mananatili ang bawat sandaling minahal namin ang isa't isa — hindi bilang isang alaalang nagpapasakit lamang, kundi bilang patunay na, kahit sandali, kahit maikli, nagkaroon ng totoong pag-ibig sa gitna ng lahat ng dilim.
At kung tatanungin ninyo ako kung babaguhin ko pa ba ang lahat, kung binigyan ako ng pagkakataong bumalik sa gabing iyon sa kapehan at huwag nang pumasok — hindi.
Kahit alam kong ganito ito matatapos, muli at muli, pipiliin ko pa rin siyang mahalin.
Wakas
Nalaman ko sa wakas kung sino ang nag-utos ng ambush — ang parehong lalaking naghahanap sa akin, ang kapatid ng taong napatay ko taon-taon na ang nakalilipas. Alam ko kung nasaan siya, kung paano siya maaabot.
May sandali akong seryosong inisip ang paghihiganti — na hanapin siya, na ibigay sa kanya ang parehong sakit na naramdaman ko, na ipaghiganti si Elena sa paraang tanging alam ko lamang. Ilang gabi, umupo ako sa dilim, hawak ang mga larawan ng lalaking iyon, iniisip kung paano ko gagawin ito.
Pero isang gabi, habang nakaupo ako sa sala namin, nabasa ko ulit ang sulat ni Elena — ang huling bahagi nito, isang bahaging hindi ko pa lubos na naiintindihan noong una kong nabasa ito.
"Kung sakaling may mangyari sa akin," sulat niya, "huwag mong hayaang mawala rin ang bahagi mo na kilala kong mabuti — ang bahaging natututo pang magmahal, kahit sa gitna ng lahat ng dilim sa buhay mo. Iyon ang mayroon ka na mahal ko. Huwag mong hayaang mawala 'yon."
Umiyak ako nang matagal nang gabing iyon — hindi lang para sa kanya, kundi para sa sarili kong halos nawala sa dilim ng galit at sakit.
Sa huli, hindi ko pinili ang paghihiganti — hindi dahil wala akong lakas ng loob, kundi dahil alam kong hindi iyon ang gustong marinig ni Elena mula sa akin. Sa halip, ibinigay ko ang lahat ng impormasyong mayroon ako sa ahensya, tinulungan silang hulihin ang lalaki sa legal na paraan, sa paraang hindi ako magiging katulad ng mga taong nagdulot ng sakit sa amin.
Umalis ako sa trabaho matapos noon — hindi ko na kinaya ang buhay na iyon nang wala si Elena. Lumipat ako sa ibang lungsod, malayo sa mga alaala na masakit pang harapin araw-araw, pero dala ko pa rin, sa bawat hakbang, ang bawat bahagi ng kanya na naiwan sa akin.
Ngayon, matapos ang lahat ng ito, narito ako, isinusulat ang kwentong ito — hindi para sa sarili ko lamang, kundi para sa kanya. Para sa Elena na minahal ako nang hindi alam ang buong katotohanan tungkol sa akin. Para sa Elena na, kahit sa harap ng panganib, ay pinili pa rin akong mahalin, araw-araw, hanggang sa huling sandali niya.
Hindi ko na maibabalik ang mga araw na nawala sa amin. Hindi ko na maibabalik ang mga taon na dapat sana'y kasama ko pa s'ya. Pero mananatili ang bawat sandaling minahal namin ang isa't isa — hindi bilang isang alaalang nagpapasakit lamang, kundi bilang patunay na, kahit sandali, kahit maikli, nagkaroon ng totoong pag-ibig sa gitna ng lahat ng dilim.
At kung tatanungin ninyo ako kung babaguhin ko pa ba ang lahat, kung binigyan ako ng pagkakataong bumalik sa gabing iyon sa kapehan at huwag nang pumasok — hindi.
Kahit alam kong ganito ito matatapos, muli at muli, pipiliin ko pa rin siyang mahalin.
Wakas
Chapter 12
— Kabanata 12 [Huling Kabanata] of 12