Accidentally Meeting You
west음.
From a dream to an unexpected meeting of fate.
Epilogue of Chapter 8: The Destiny That Is Chosen Every Day
Ilang linggo ang lumipas. Hindi pa rin ako totoong tanggap. Pero tuwing may family dinner, may extra na plato na.
Minsan si Luna yung nagte-text: _“Kuya ken, bili ka ng leche flan. Gusto ni Mama.”_
Minsan si Papa Ramon yung magko-comment sa post ko: _“Ganda ng art mo, iho.”_
Si Mama Teresa? Tahimik pa rin. Pero hindi na nanlilisik yung mata.
Isang gabi sa Caffe Alon, 6PM ulit, sabi ni ko kay Mateo:
“Alam mo, akala ko dati yung panaginip yung nag-destiny sa atin.”
“Ngayon ano?”
“Tayo. Yung pagbalik natin dito kahit walang panaginip. Yung pagpunta natin sa bahay mo kahit natatakot tayo. Yung pagpili natin… araw-araw.”
Hinawakan ni Mateo yung kamay ko sa ibabaw ng mesa. Sa harap ng lahat.
Kasi ang tunay na “destined” hindi yung madali.
Yung pinaglalaban.
Minsan si Luna yung nagte-text: _“Kuya ken, bili ka ng leche flan. Gusto ni Mama.”_
Minsan si Papa Ramon yung magko-comment sa post ko: _“Ganda ng art mo, iho.”_
Si Mama Teresa? Tahimik pa rin. Pero hindi na nanlilisik yung mata.
Isang gabi sa Caffe Alon, 6PM ulit, sabi ni ko kay Mateo:
“Alam mo, akala ko dati yung panaginip yung nag-destiny sa atin.”
“Ngayon ano?”
“Tayo. Yung pagbalik natin dito kahit walang panaginip. Yung pagpunta natin sa bahay mo kahit natatakot tayo. Yung pagpili natin… araw-araw.”
Hinawakan ni Mateo yung kamay ko sa ibabaw ng mesa. Sa harap ng lahat.
Kasi ang tunay na “destined” hindi yung madali.
Yung pinaglalaban.
Chapter 13
— Epilogue of Chapter 8: The Destiny That Is Chosen Every Day of 16