Accidentally Meeting You
west음.
From a dream to an unexpected meeting of fate.
Chapter 9: “Christmas, Two Years Later”
Dalawang taon.
Dalawang taon mula nung unang beses na umupo ako sa Caffe Alon ng 6PM dahil sa isang panaginip.
Dalawang taon mula nung unang beses na sinigawan si Mateo dahil sa kanya.
Dalawang taon ng dahan-dahang pagbuo.
*Ang Studio na Pinagsamahan Nila*
May maliit na kaming studio ngayon sa Parañaque. Hindi malaki. Isang kwarto lang.
Sa kaliwa, mesa. ko. Puno ng pintura, laptop, at mga sketch.
Sa kanan, mesa ni Mateo. Puno ng blueprints, T-square, at mga model na gawa sa karton.
Sa gitna? Isang lumang speaker. At sa pader, naka-frame yung unang painting ko: _“Rooftop”_. Dalawang anino. Magkahawak na kamay.
“Bahay na natin to,” sabi ni Mateo isang gabi habang nagkakape kami pagkatapos mag-overtime.
“Bahay natin,” ulit ko. Hindi na ako nanginginig pag sinabi ko yun.
*Ang Imbitasyon sa Pasko*
Disyembre 23. Tumunog yung phone ni Mateo.
Si Mama Teresa.
_“Mateo… Pasko bukas. Umuwi kayo. Pareho kayo.”_
Napatulala si Mateo. Pinabasa sa'kin.
“Gusto mo?” tanong ko. Kinakabahan na naman kamay kk.
“Gusto ko,” sabi ni Mateo. “Kasi kung hindi tayo pupunta ngayon… kailan pa?”
Kaya nag-impake kami. Regalo para kay Luna. Isang fruitcake gawa ko. At yung tapang na tinago namin ng dalawang taon.
*Ang Paskong Hindi Perpekto, Pero Totoo*
Disyembre 24. Las Piñas.
Pagbukas ng pinto, si Papa Ramon agad yung bumati. Yakap. “ken, iho. Ang payat mo na naman.”
“Nag-aart po kasi,” biro ko.
Si Luna, tumili. “Kuya ken! May dala ka bang leche flan?”
“Dalawa,” tumawa nalang ako.
Si Mama Teresa… nasa kusina. Hindi lumapit agad.
Hanggang sa dinner.
Nakaupo ako sa tabi ni Mateo. Sa kabila niya si Luna. Sa tapat niya si Mama Teresa.
Tahimik sa una. Pero nung hinain na yung fruitcake ko…
“Tikman nga natin,” sabi ni Papa Ramon. Kumuha siya. Kinain. Tumango. “Masarap, iho. Ikaw ba gumawa?”
“Opo, Tita Teresa… tsaka ako,” sagot ko.
Tumingin si Mama Teresa sa'kin. Matagal.
Tapos sabi niya, mahina pero malinaw: “Salamat sa cake.”
Hindi “iho”. Hindi “anak”. “Salamat”.
Para sa'kin, yun na yung Pasko.
*Ang Regalo sa Ilalim ng Puno*
Pagkatapos kumain, nag-buksan ng regalo.
sa'kin, galing kay Luna: Isang mug na nakalagay _“Best Kuya ken in the World”_.
Kay Mateo, galing kay Papa Ramon: Isang lumang compass. “Para hindi ka maligaw,” sabi niya.
Kay Mama Teresa? Wala.
Hanggang sa bago matapos yung gabi, inabot ako ni Mama Teresa ng isang maliit na kahon. Walang ribbon. Walang papel.
Binuksan ko.
Isang rosaryo. Luma na. “Akin yan nung dalaga pa ako,” sabi ni Mama Teresa. “Sabi ng Lola ko… pang-alaga daw sa mga mahal mo.”
Napaluha ako. “Tita…”
“Alagaan mo si Mateo,” sabi lang niya. “Kasi… inaalagaan ka rin naman niya.”
Yakap. Hindi mahigpit. Pero totoo.
*12AM sa Rooftop ng mga Reyes*
Pagkatapos ng gulo, lumabas kaming dalawa sa rooftop.
Walang _Dreams_ na tugtog. Walang hangin na kasing lakas nung una. Pero may mga paputok sa malayo. May mga bituin.
“Naalala mo?” tanong ni Mateo.
“Yung panaginip?” ngumiti ako. “Oo.”
“Hindi na tayo nanaginip ngayon,” sabi ni Mateo. “Gising na tayo. At nandito tayo. Sa bahay ko. Kasama pamilya ko. Kasama ka.”
Hinalikan ko si Mateo. Hindi desperado. Hindi natatakot. Mapayapa lang.
Dalawang taon mula nung unang beses na umupo ako sa Caffe Alon ng 6PM dahil sa isang panaginip.
Dalawang taon mula nung unang beses na sinigawan si Mateo dahil sa kanya.
Dalawang taon ng dahan-dahang pagbuo.
*Ang Studio na Pinagsamahan Nila*
May maliit na kaming studio ngayon sa Parañaque. Hindi malaki. Isang kwarto lang.
Sa kaliwa, mesa. ko. Puno ng pintura, laptop, at mga sketch.
Sa kanan, mesa ni Mateo. Puno ng blueprints, T-square, at mga model na gawa sa karton.
Sa gitna? Isang lumang speaker. At sa pader, naka-frame yung unang painting ko: _“Rooftop”_. Dalawang anino. Magkahawak na kamay.
“Bahay na natin to,” sabi ni Mateo isang gabi habang nagkakape kami pagkatapos mag-overtime.
“Bahay natin,” ulit ko. Hindi na ako nanginginig pag sinabi ko yun.
*Ang Imbitasyon sa Pasko*
Disyembre 23. Tumunog yung phone ni Mateo.
Si Mama Teresa.
_“Mateo… Pasko bukas. Umuwi kayo. Pareho kayo.”_
Napatulala si Mateo. Pinabasa sa'kin.
“Gusto mo?” tanong ko. Kinakabahan na naman kamay kk.
“Gusto ko,” sabi ni Mateo. “Kasi kung hindi tayo pupunta ngayon… kailan pa?”
Kaya nag-impake kami. Regalo para kay Luna. Isang fruitcake gawa ko. At yung tapang na tinago namin ng dalawang taon.
*Ang Paskong Hindi Perpekto, Pero Totoo*
Disyembre 24. Las Piñas.
Pagbukas ng pinto, si Papa Ramon agad yung bumati. Yakap. “ken, iho. Ang payat mo na naman.”
“Nag-aart po kasi,” biro ko.
Si Luna, tumili. “Kuya ken! May dala ka bang leche flan?”
“Dalawa,” tumawa nalang ako.
Si Mama Teresa… nasa kusina. Hindi lumapit agad.
Hanggang sa dinner.
Nakaupo ako sa tabi ni Mateo. Sa kabila niya si Luna. Sa tapat niya si Mama Teresa.
Tahimik sa una. Pero nung hinain na yung fruitcake ko…
“Tikman nga natin,” sabi ni Papa Ramon. Kumuha siya. Kinain. Tumango. “Masarap, iho. Ikaw ba gumawa?”
“Opo, Tita Teresa… tsaka ako,” sagot ko.
Tumingin si Mama Teresa sa'kin. Matagal.
Tapos sabi niya, mahina pero malinaw: “Salamat sa cake.”
Hindi “iho”. Hindi “anak”. “Salamat”.
Para sa'kin, yun na yung Pasko.
*Ang Regalo sa Ilalim ng Puno*
Pagkatapos kumain, nag-buksan ng regalo.
sa'kin, galing kay Luna: Isang mug na nakalagay _“Best Kuya ken in the World”_.
Kay Mateo, galing kay Papa Ramon: Isang lumang compass. “Para hindi ka maligaw,” sabi niya.
Kay Mama Teresa? Wala.
Hanggang sa bago matapos yung gabi, inabot ako ni Mama Teresa ng isang maliit na kahon. Walang ribbon. Walang papel.
Binuksan ko.
Isang rosaryo. Luma na. “Akin yan nung dalaga pa ako,” sabi ni Mama Teresa. “Sabi ng Lola ko… pang-alaga daw sa mga mahal mo.”
Napaluha ako. “Tita…”
“Alagaan mo si Mateo,” sabi lang niya. “Kasi… inaalagaan ka rin naman niya.”
Yakap. Hindi mahigpit. Pero totoo.
*12AM sa Rooftop ng mga Reyes*
Pagkatapos ng gulo, lumabas kaming dalawa sa rooftop.
Walang _Dreams_ na tugtog. Walang hangin na kasing lakas nung una. Pero may mga paputok sa malayo. May mga bituin.
“Naalala mo?” tanong ni Mateo.
“Yung panaginip?” ngumiti ako. “Oo.”
“Hindi na tayo nanaginip ngayon,” sabi ni Mateo. “Gising na tayo. At nandito tayo. Sa bahay ko. Kasama pamilya ko. Kasama ka.”
Hinalikan ko si Mateo. Hindi desperado. Hindi natatakot. Mapayapa lang.
Chapter 14
— Chapter 9: “Christmas, Two Years Later” of 16