Accidentally Meeting You

Matapos ang byahe sa Bagac, hindi naging magic yung lahat. Pero may nagbago. May bitak na sa pader. At minsan, yun lang yung kailangan para makapasok yung liwanag.

*Ang Imbitasyon na Hindi Inaasahan*

Isang Sabado ng umaga, nag-text si Luna kay Mateo.

_“Kuya, birthday ni Papa bukas. Small lang. Family lang. Gusto mo… dalhin mo si Kuya Ken?”_

Nabitawan ni Mateo yung phone niya.

“Ken…”
“Anong meron?”
“Birthday ni Papa bukas. Sabi ni Luna, dalhin daw kita.”

Tumigil ako sa pag-sketch. “Sigurado ka ba? Si Tita Teresa?”
“Hindi niya sinabi na wag. Hindi rin sinabi na oo. Pero… first time niya mag-invite.”

Kinabahan ako buong gabi. Hindi ako makatulog.

*Ang Hapag Kainan*

Linggo. Las Piñas. Bahay ng mga Reyes.

Nagdala ako ng maliit na regalo para kay Papa Ramon. Isang portrait. Sketch lang, pero si Papa Ramon nung bata pa, naka-baseball cap, hawak yung bola. Galing sa lumang picture na pinakita ni Luna sa kanya.

Pagpasok namin, nandun si Mama Teresa sa kusina. Hindi ngumiti. Hindi rin sumimangot.

“Umupo kayo,” sabi lang niya.

Sa hapag, tahimik. Si Papa Ramon lang yung nagpasalamat sa regalo. “Ang galing mo mag-drawing, iho.”
“ken po,” sagot ko, mahina.
“ken,” ulit ni Papa Ramon, tumango.

Si Mama Teresa, hindi kumibo. Pero siya mismo yung naglagay ng kanin sa plato ko. Walang salita.

Pagkatapos kumain, nag-aya si Papa Ramon mag-inom ng kape sa labas. “Mateo, samahan mo ko. ken… sama ka.”

*Ang Usapan sa Bakuran*

Nakaupo kaming tatlo sa monoblock. May hangin. May mga tanim si Mama Teresa sa gilid.

“Alam mo ken,” simula ni Papa Ramon, “hindi kami lumaking open sa mga bagay na ganto.”
“Opo,” sagot ko, diretso yung tingin.
“Natatakot si Teresa. Natatakot siya para kay Mateo. Sa sasabihin ng tao. Sa sasabihin ng Diyos. Sa sasabihin ng mga tita niya.”

Tumango lang ako.

“Pero nakita ko yung painting mo. Yung regalo mo.” Pinakita ni Papa Ramon yung portrait sa phone niya. Pinicturan niya. “Hindi mo kailangan i-please kaming lahat. Kailangan mo lang alagaan yung anak ko.”

Napatingin si Mateo sa'kin. Gulat.

“Papa…”
“Shhh,” sabi ni Papa Ramon. “Hindi ko sinabing tanggap na namin lahat. Pero… hindi na rin kita itataboy, ken. Dahan-dahan tayo.”

Hindi nagsalita si Mama Teresa na nakasilip sa bintana. Pero hindi niya sinara yung kurtina.

*Ang Kape na Hindi Mapait*

Bago kami umuwi, inabot ni Mama Teresa sa'kin ang Tupperware.

“Adobo. Para sa inyo… dalawa,” sabi niya. Hindi tumingin nang diretso.

“Nag-salamat po, Tita,” sabi ko.

Tumango lang si Mama Teresa. Pero bago sumara yung pinto, narinig ko:

“Mag-ingat kayo sa byahe.”

Maliit na bagay. Pero para sa'kin, yun yung unang “welcome” na narinig ko mula sa kanya.

*Sa Byaheng Pauwi*

Sa jeep pa-uwi, magkahawak kamay kami. Hindi nagtatago.

“Iyak ka ba?” tanong ni Mateo.
“Hindi,” pagsisinungaling ko, pero basang-basa na mata ko.
“Okay lang umiyak,” sabi ni Mateo. “Kasi ang tagal nating lumaban para lang sa isang hapag kainan.”

Sumandal ako kay Mateo. “Hindi pa tapos, no?”
“Hindi pa,” ngumiti si Mateo. “Pero nagsimula na.”