Ikaw Ang Hindi Ko Inasahan

Unti-Unting Paglapit

Nagsimula sa simpleng pagkikita sa campus at cafe.

Minsan ay nagkakasabay sila sa hallway, sa library, o sa waiting shed kapag umuulan.

Hindi pa rin sila magkaibigan, pero hindi na kasing-init ng una ang bawat banggaan nila.

Isang araw, nadatnan ni Andrew si Lia na nakikipagtalo sa registrar dahil sa kulang niyang bayad sa tuition.

Nakataas ang noo ni Lia kahit halatang nahihirapan na siya.

Nang araw ding iyon, nalaman ni Andrew mula kay Jane kung gaano kasipag si Lia — nag-aaral sa umaga, nagtatrabaho sa gabi, at kahit pagod na pagod, hindi ito nagpapaawa. Sinabi rin ni Jane, kalahating pabiro, na simula pagkabata, si Lia na ang tumatayong "ama" sa bahay dahil wala nang tatay sina Mia.

"Bakit mo naman sinasabi sa akin 'yan?" tanong ni Andrew, may kaunting inis sa boses.

"Kasi," sagot ni Jane, ngumingiti, "parang gusto mo namang malaman."

Hindi na kumibo si Andrew.

Sa sunod na linggo, hindi sinasadyang nagkasabay sila ni Lia sa isang jeep patungong campus dahil sira ang sasakyan ni Andrew.

Sa unang pagkakataon, walang away, walang pang-iinis — tahimik lang silang dalawa, magkatabi, habang ang buong mundo sa labas ng bintana ay dumadaloy.

"Hindi mo ba kaya, tumawag na lang ng driver?" biro ni Lia, sinira ang katahimikan.

"Gusto ko lang malaman kung ano'ng pakiramdam," sagot ni Andrew, hindi tumitingin sa kanya.

"Pakiramdam ng ano?"

"Ng maging ordinaryo."

Doon unang natigil si Lia.

Sa likod ng lamig, may bahagi palang pagod din si Andrew sa bigat ng pangalang dala niya.