Crazy In LoVe

Kinabukasan, sabay silang pumasok sa unibersidad gaya ng nakagawian. Magkatabi silang naglalakad sa siksikang pasilyo, nagtatawanan tungkol sa nakakatawang pangyayari sa klase kahapon, ngunit sa likod ng mga ngiti ni Liza ay may halong pagkalito. Hindi maalis sa isip niya ang sinabi ni Marco kahapon—"hindi na tayo makakapamuhay nang wala ang isa't isa". Alam niyang laging sinasabi ito ng matalik niyang kaibigan, pero parang may ibang bigat ito noong hapon na iyon.

"Kanina ka pa tahimik diyan," bulong ni Marco habang hinihila siya palayo sa dumaang grupo ng mga estudyante. "May iniisip ka ba? O baka kulang ka lang sa tulog ulit dahil sa pagre-review?"

Umiling si Liza at pilit na ngumiti. "Wala lang. Nag-iisip lang kung ano ang ibibigay nating regalo kay Tita Cely sa kanyang kaarawan sa susunod na linggo."

Nakita ni Marco na hindi ito totoo, pero hindi na siya nagtanong pa. Alam niyang kapag hindi pa handang magsalita si Liza, lalo lang siyang magtatago. Sa halip, inalalayan niya itong umupo sa kanilang paboritong upuan sa likod ng silid-aralan, at inilabas ang mga libro para sa darating na pagsusulit.

Pagkatapos ng tatlong oras na walang tigil na pakikinig sa leksyon, nagpasya silang kumain sa karinderya sa labas ng gate. Habang naghihintay ng order, biglang may lumapit sa kanila—isang lalaking matangkad, maayos manamit, at nakangiti nang malapad kay Liza.

"Liza! Akala ko hindi kita makikita," bati nito, sabay abot ng maliit na kahon ng tsokolate. "Ito, para sa'yo. Pasensya na noong nakaraang linggo, hindi kita nakausap nang maayos."

Si Kevin—ang kaklase nila sa ikalawang taon na matagal nang nagpapakita ng interes kay Liza.

Nagpasalamat si Liza at tinanggap ang regalo nang may pag-aalinlangan. Salamat naman at agad ding nagpaalam si Kevin dahil may pupuntahan pa. Ngunit mula nang dumating ito, hindi na muling nagsalita si Marco. Nakayuko lang ito, halos hindi maubos ang kanin sa plato.

Napabuntong-hininga si Liza. "Galit ka ba? Wala naman akong ginawa ah."

Tumingin si Marco sa kanya, may halong lungkot sa mga mata. "Bakit naman ako magagalit? Masaya pa nga ako para sa'yo. Gwapo naman si Kevin, mabait pa. Bagay kayo."

Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong tumusok sa puso ni Liza. Bakit ganyan siya magsalita? Parang wala lang siya sa akin.

"Kung ganyan lang pala ang tingin mo..." napapikit siya nang mariin. "Alam mo naman na hindi ko siya gusto, hindi ba? Teka lang, bakit ba nagpapaliwanag pa ako sa'yo? Magkaibigan lang naman tayo, 'di ba? Wala ka namang karapatang magselos o magalit kung sino ang makasama ko."

Natigilan si Marco. Ang katotohanan ay tumama sa kanya nang malakas. Tama si Liza—wala nga siyang karapatan. Pero bakit parang dinudurog ang puso niya tuwing may ibang lalaking lumalapit dito?

"Alam ko," mahina niyang sagot. "Alam kong magkaibigan lang tayo. Pero mahirap... mahirap para sa akin na makita kang lumalapit sa iba habang ako... habang ako ay hindi makalayo sa'yo."

Hindi napansin ni Marco na nasabi na niya ang higit pa sa dapat niyang sabihin. Nanlaki ang mga mata ni Liza. Ang tibok ng kanyang puso ay tila gustong lumabas sa kanyang dibdib.

"Marco... ano ang ibig mong sabihin?"

Huminga nang malalim ang lalaki. Gusto na niyang sabihin ang lahat, na matagal na siyang nagmamahal, na natatakot siyang aminin dahil ayaw niyang sirain ang kanilang pinagsamahan. Ngunit biglang tumunog ang kampana ng unibersidad—senyales na oras na para sa susunod nilang klase.

Kumaripas ng tayo si Marco, bitbit ang kanyang bag. "Wala iyon. Mali lang ang pagkakasabi ko. Tara na, baka mahuli pa tayo."

Buong hapon ay hindi sila nagkausap. Sa bawat pagkakataon na susubukan ni Liza na lapitan siya, iiwas lang si Marco o magdadahilan na marami siyang ginagawa. Pagkatapos ng klase, imbes na ihatid siya pauwi gaya ng nakagawian, nagpaalam agad si Marco na may pupuntahan pa siya.

Naiwan si Liza sa tapat ng gate, nakatingin sa papalayong likod ng kaibigan. Ang mga salitang binitawan nito ay umiikot sa isip niya nang paulit-ulit. Mahihirapan siyang makita akong lumalapit sa iba? Bakit?

Samantala, tumigil si Marco sa isang sulok kung saan hindi siya nakikita ni Liza. Sinundan niya ito ng tingin hanggang sa makasakay ito sa jeep. Hinawakan niya ang kanyang dibdib—ang puso niya ay parang sasabog na sa halo-halong takot at pag-asa.

Hindi pwedeng ganito na lang palagi, sabi niya sa sarili. Kailangan kong maging tapat. Pero paano kung hindi niya ako mahalin pabalik? Paano kung sa sandaling aminin ko ang totoo, mawawala na siya magpakailanman?

Sa gabing iyon, pareho silang gising nang matagal. Pareho nilang iniisip ang isa't isa, pareho silang may mga tanong na hindi masabi nang malakas. Ang pagkakaibigang akala nila ay hindi matitinag, ay unti-unti nang binabago ng damdaming matagal na nilang itinatago.

At hindi nila alam—ang mga susunod na araw ay magdadala ng sagot na hindi nila inaasahan.