Crazy In LoVe

Ang init ng hapon sa Metro Manila ay tila hindi nakakaapekto sa dalawang taong nakaupo sa sulok ng paborito nilang kapehan sa loob ng unibersidad. Sa pagitan ng maingay na usapan ng mga kapwa estudyante at amoy ng bagong timplang kape, naroon si Liza at si Marco—magkaibigan na halos hindi na mapaghihiwalay sa loob ng limang taon.

"Isa pa nga lang," sabi ni Marco habang iniabot ang kanyang baso kay Liza, na parang sanay na sanay na siya na siyang mag-aasikaso sa kanya. "Yung matamis na kape na gusto mo rin, alam mo na."

Tumawa si Liza habang inaagaw ang baso. "Ikaw talaga, parang ako na ang personal na taga-timpla mo. Minsan nga nagtataka ako kung kaibigan mo lang ba ako o katulong mo na." Ngunit sa kanyang ngiti ay walang galit—puro lang biro at pagmamahal na sanay na nilang ipakita sa isa't isa nang walang pag-iimbot.

Nang ibalik ni Marco ang tingin sa kanya, sandali siyang natigilan. Ang liwanag ng araw na tumatagos sa bintana ay nagbibigay ng gintong kulay sa kanyang buhok, at ang kanyang mga mata ay kumikinang na parang mga bituin. Ilang beses na niyang napansin ang mga ganitong detalye, ngunit lagi niyang itinatago sa sarili na baka masyado na siyang lumalayo sa kung ano talaga sila.

"Syempre kaibigan mo lang ako," sagot niya nang may bahagyang panginginig sa boses na sana ay hindi napapansin ni Liza. "Ang pinakamatalik na kaibigan pa nga."

Tumango si Liza at ibinaling ang tingin sa labas, kung saan ang mga estudyante ay nagmamadaling umuwi o pumunta sa kanilang mga klase. "Oo naman. Sino pa ba ang makakaintindi sa akin kapag ikaw wala? Ikaw lang ang nakakaalam kung gaano ako kahirap kapag nag-aaral para sa pagsusulit, o kung gaano ako kagaling magtago ng pagkain sa bag ko."

Natawa silang dalawa nang sabay. Ito ang dahilan kung bakit napakatibay ng kanilang samahan—hindi nila kailangang magpanggap sa isa't isa. Alam na nila ang bawat kahinaan at kalakasan ng bawat isa, ang bawat lihim na hindi nila maikwento sa iba pa. Para sa marami, sila ay parang magkapatid na laging magkasama, o kaya naman ay magkasintahan na nagtatago pa. Ngunit pareho nilang sinasabi sa lahat—magkaibigan lang sila.

Ngunit sa sandaling iyon, habang nakatingin si Marco sa kanya, may isang bagay na nagbago sa kanyang puso. Ilang beses na niyang sinubukang itanggi ito, ilang beses na niyang sinabing sapat na ang maging kaibigan. Ngunit tuwing nakikita niya ang ngiti ni Liza, tuwing naririnig niya ang kanyang tawanan, tila lalong lumalalim ang damdamin na hindi na maaring itago pa.

"Marco?" tawag ni Liza, na napansin na siyang nakatingin nang matagal. "May problema ba? Parang malalim ang iniisip mo."

Mabilis na ibinaling ni Marco ang tingin sa kape at uminom ng kaunti para matakpan ang kanyang kaba. "Wala naman. Iniisip ko lang... gaano na ba tayo katagal na magkakilala?"

"Limang taon na simula noong naging magkaklase tayo sa unang taon sa kolehiyo," sagot ni Liza nang walang pag-aalinlangan. "Naalala mo pa ba noong muntik na akong mahulog sa hagdan at ikaw ang sumalo sa akin? Simula noon, hindi na tayo naghiwalay."

Tumango si Marco. "Oo, naalala ko. Noon pa man ay alam kong espesyal ka para sa akin. Ngunit hindi ko akalain na darating tayo sa ganitong punto."

"Anong punto?" tanong ni Liza, habang ang kanyang puso ay biglang bumilis ang tibok. Ilang beses na rin niyang naramdaman ang kakaibang damdamin para kay Marco, ngunit lagi niyang sinasabi sa sarili na baka lang siya nagpapahalaga nang husto sa kanilang pagkakaibigan. Natatakot siyang aminin ang totoo, dahil baka mawala pa siya kung magkamali siya ng hakbang.

Huminga nang malalim si Marco. Gusto niyang sabihin ang lahat—na hindi na lang pagkakaibigan ang nararamdaman niya, na matagal na siyang umiibig sa kanya. Ngunit nang makita niya ang tingin ni Liza, napigil ang kanyang dila. Hindi pa siya handa. Baka hindi pa handa si Liza.

"Sa puntong hindi na tayo makakapamuhay nang wala ang isa't isa," sabi niya sa halip, na parang simpleng pahayag lang tungkol sa pagkakaibigan. Ngunit sa loob-loob niya, alam niyang higit pa roon ang ibig niyang sabihin.

Napangiti si Liza at inabot ang kamay ni Marco. Ang init ng kanyang palad ay dumaloy sa buong katawan ng lalaki. "Ako rin. Ikaw ang pinakamahalagang tao sa buhay ko, Marco. Anuman ang mangyari, huwag mong kakalimutan 'yan."

Sa sandaling iyon, alam nilang pareho na mayroong nagbabago. Ang mga salitang "magkaibigan lang tayo" ay tila unti-unti nang nawawalan ng katotohanan. Ngunit pareho pa silang natatakot na harapin ang katotohanan—na ang pagmamahal na itinatago nila nang matagal ay maaaring maging simula ng pinakamagandang kabanata ng kanilang buhay, o kaya naman ay maging dahilan ng pagkawala ng lahat.

Tapos na ang kanilang pagiging simpleng magkaibigan. Ngunit hindi pa nila alam kung anong bagong daan ang kanilang tatahakin.