Return To Time

Alas singko ng umaga nang ako ay bumangon sa aking pagkakahiga, at agad na tumingin sa orasan. “Hala! Malelate na pala ako, alas sais pa naman nagbubukas pinagtratrabauhan kong cafe” bulong ko sa aking sarili.

Dali-dali akong nagluto ng agahan, at ang niluto ko ngayong araw ay itlog, para kahit papaano ay masustansya pa rin ang makakain ko kahit nagtitipid. Nang naluto na ang aking uulamin, ay agad ko naman isinunod lutuin ang sinangag mula sa kanin kagabi. Nagsipilyo ako pagkatapos kumain, at hindi na naligo sa pagmamadali. Bumaba na ako at lumabas sa apartment, para sumakay sa aking motorsiklo at nang makahabol sa oras.

Pagdating ko sa Luce del Sole Cafe, agad akong binungad ng pagbati ng aking matalik na kaibigan na si Wendeelyn Luxuria. “Good morning frenny!” pagsalubong na pagbati nito sa aking pagpasok. “Oh! kamuntikan ka nang malate ah.” pahabol nitong sambit, habang may inaasikaso. Si Wendeelyn ay isang barista sa cafe na ito, kapit-bahay o kapit-silid ko lang din siya(magkalapit lang kasi units namin).

Nagsimula na rin akong mag-asikaso, inayos ang aking mga gagamitin at isinuot ko na rin ang aking uniporme bilang baker ng cafe. Mayamaya ay dumating ang una naming customer, at ang inorder nito ay isang strawberry cake with cherry on top saka umorder na rin ito ng hibiscus tea. Agad kong prinepare ang cake na inorder nito, at ganoon na rin ang tea na ginagawa na ng barista.

Lumipas ang ilang minuto, at sa wakas wala na rin masyadong customer, kaya naman ay makakapagpahinga kami ng bahagya. Naglinis na rin kami, para maging maaniwalas sa susunod na rush hour. Pagkatapos ng saglitang pahinga, ay muli nanamang dumagsa ang mga parokyano ng cafe na ito. May mga nag-order ng tinapay na kanilang itetake-out, para kainin habang bumabyahe o pambaon sa kani-kanilang lakad.

Sa dami ng customers na dumarating at nag-oorder, ay parang need na yata namin magrestock ng mga kakailanganin. Kaya naman ay nagmadali kaming asikasuhin ang mga kailangan ng dagdag na sangkap at iba pang bagay, dahil napakarami talagang customer na ayaw naman naming magalit.

Sa kalagitnaan ng pagka-busy namin ng aking kaibigang barista, ay lumapit naman itong isa pa naming kaibigan na waiter na si Carl Bernardino. Nagpunta ito sa amin sa dahilang, may mayamang customer na hindi nasiyahan sa gawa kong custard cake at sa cappuccino na inorder nito. Sabi nito na palpak daw ang pagkakagawa sa inihain naming inumin at pagkain, kaya naman pareho kaming nakaramdam ng lungkot ni Wendeelyn.

Pagkatapos ng insidenteng iyon, ay agad pinatawag ang manager ng cafeng ito. Lumabas si Sir Mike Perez, at saka naman sila nag-usap ng mayamang (‘kala mo kung sino kung makakutya sa gawa namin). Nang natapos na silang mag-usap ng babaeng ubod ng arte, ay kami naman ang kinausap ni Sir Perez. Syempre nagpaliwanag kami, at sinabi na wala naman kaming binago sa ingredients at proseso ng paggawa. Sinabi rin namin na matagal naman nang tinatangkilik ang naturang recipe, at ngayon lang may nagreklamo.

11:53am ng forenoon na, and it's our vacant or break time. Oras na para kumain at 15mins lang ito, kaya need magmadali. Ni-ready na namin ng bestfriend ko ang mga baon namin, and syempre makikisabay iba pa naming katrabaho na sina Viana Tiansay(chef), Yanna Cubacub(cashier), Carl Bernardino(waiter), at si Dianlyn Seguido(dishwasher). Pumunta na kami sa break room para kumain, at syempre magchichikahan na rin

Inilabas na ni Wendeelyn ang kanyang baon na chicken curry, at kami ay kanyang inalok. Nag-aalangan akong tanggapin ‘yung alok niya, nahihiya naman kasi ako. Haha! And ayun, inilabas ko rin yung baon kong dalawang nilagang itlog and two egg sandwiches, ‘yon lang kasi kaya ko and ‘yung laing pa pala. Naglabas na rin ng kani-kanilang pagkain ang apat pa naming kasama.

Nagsimula na ang chikahan kasabay ng pagsisimula naming kumain. Naitanong ni Wendeelyn sa akin kung komusta na ang sinusulat kong novella na “Luciandy”(title ng novella ko na isinunod sa ship name ng dalawang main character), sinagot ko naman ito ng “Hindi ko pa natatapos, kasi wala akong time and hirap mag-isip ng isusunod”. Sabi naman ni frenny “Kaya mo ‘yan tapusin, andito lang kaming mga kaibigan mo nakasupport palagi sa'yo”, grabe ang supportive talaga ng bestfriend ko.

Pinuntirya naman naming itinopic ay si Viana, na laging sawi sa crushes niya. Tinanong siya ni Wendeelyn kung komusta na ba sila ni Diego, sabi niya “ayos naman, k-kaso…kasi…natatakot ako na baka mabusted lang ako ulit”. Si Viana kasi yung kaibigan namin na ilang beses ng nabroken, pero mabilis din naman siyang magkacrush ng bago. Mapapasabi na lang talaga ako ng “hay nako Viana, kailan ka pa kaya madadala” sa isip ko, sabay tapik at kamot sa ulo ko.

Next namang kinomusta ni Wendeelyn ay si Yanna, balita kasi namin na na-scam siya ng isang CRP(Cross Role Player) sa RPW(Role Play World) na nagngangalang Ethan Ford. Bale from being broken ay natawa na lang siya sa nalaman niya, na babae pala si Ethan.

Si frenny naman tinanong namin about sa love life niya. Sabi niya NBSB(No Boyfriend Since Birth) pa rin siya hanggang ngayon, and sabi niya na naghahanap at naghihintay siya na dumating ang taong para sa kanya. Sabi ko naman na “Darating din iyan, huwag mawawalan ng pag-asa”, sabay ngiti ko and himas sa likod niya.

Pagkatapos kong tanungin si Wendeelyn, ay tinanong niya ulit ako, pero sa pagkakataong ito ay tungkol naman sa love life ko. Pero syempre sabi ko “NGSB(No Girlfriend Since Birth) ako, at puro crushes lang naman ang nagkaroon ako sa buong talambuhay ko”. Pahabol naman niyang tanong sa'kin pagkatapos kong sumagot ay “May balak o nagbabalak ka ba frenny Andrus na maghanap ng iyong…alam mo na ’the one’?”, syempre sinagot ko “‘Di ko alam, pero kung meron man…sana siya na yung tamang tao na hindi sasaktan damdamin ko” “at…never magsisinungaling sa'kin” pahabol kong sagot.

Natapos na ang usapan at break time namin, kaya naman ay nagligpit na kami at nag-ayos ng mga lamesa. Bumalik na kami sa kanya-kanya naming puwesto, at naghanda para sa mga darating na customer. Dinagsang muli ang cafe namin, ngunit dahil sa tanghalian ngayon, ay wala na akong masyadong gagawin(sino ba naman magtatangkang kumain ng pastry sa tanghalian, iilan lang naman).

May isang customer na nag-order ng beef adobo with mushrooms and potatoes, and minestrone, at aba bigla akong nagcrave(iyon kasi yung uri ng adobo na gustong-gusto ko, makabili at luto nga mamayang hapunan). Habang niluluto ni Viana yung putaheng iyon, ay hindi ko mapigiling maglaway sa naaamoy ko(nakakatawa siguro itsura ko kung may makakakita sa akin). At syempre may pahabol pang order ang customer na iyon for their dessert, kaya naman it's time for me to show my skills again.

Inihahanda ko na ang aking ihahain na red custard apple cheesecake, habang prineprepare naman ng barista ang kopi luwak coffee(isa nanaman kasing mayamang customer ang nag-order, pero sana hindi siya katulad ng nakasagupa namin kanina).

Lumipas ang ilang oras, sa wakas 5:55pm na, limang minuto na lang ay uwian at magsasara na kami. Inihahanda na namin ang aming mga gamit at naglinis na ng paligid, para bukas ay maaniwalas naman sa pagpasok namin at kaunti na lang ang aasikasuhin.

Lumabas na kami ng bestfriend ko at sasabay siya sa motor ko pauwi, pero gaya nga ng sabi ko mamamalengke muna ako at bibili ng sangkap panghapunan. Nasa palengke na kami ni Wendeelyn, at syempre sasamantalahin na rin niyang bumili para sa chopsuey niya mamaya.

Habang pauwi kami sa apartment sakay ng motor ko, inimumungkahe niya sa’kin na subukan ko raw gumawa ng RP account, at doon ko raw i-post mga gawa ko na pampanitikan.

Nakauwi na kami at nagpaalam sa isa’t isa bago pumasok sa kanya-kanya naming unit. Nagpalit na muna ako ng damit, at pagkatapos ay nagluto na ng aking hapunan. Pagkatapos kong kumain ay nagsipilyo na ako at naghilamos, bago pumunta sa aking kama. Bago pa man ako matulog, ay nagsulat muna ako ng aking nobela para kahit papaano ay makausad naman ako kahit kunti.