Too Late
Khin
From darkness to light
Chapter 2: Victor's Message
*Silver Bay Tower, Makati | 11:00 PM*
Galit na galit si *Victor Lim*.
Binagsak niya yung baluktot na baril sa mesa. Yung baril na binalik ng mga tauhan niya. Baluktot. Parang papel lang.
“Cael Velasco?!” sigaw niya sa buong office. “Yung demonyong yun?! Sinira niya 20 na tao ko?! Isa lang siya?!”
“Boss...” nanginginig yung tauhan. “Sabi nila... parang hindi tao kumilos. Ang bilis. Ang lakas.”
“Tanga!” tapon ni Victor ng vaso. Basag. “Hindi ako naniniwala sa multo! Pera kalaban natin dito! 2 Billion na ginastos ko sa lupa na yan! Casino yun! Resort yun! Hindi ko hahayaan na agawin ng Velasco yan!”
Tumayo siya. Ngisi. Baluktot.
“Padala kayo ng 50. Mga tunay na lalaki. May baril. May patalim. Bukas ng madaling araw. Ubusan tayo.”
“Boss... baka-”
“WALANG BAKA!” sigaw niya. “Patayin niyo kung kailangan. Pero gibain niyo yung San Miguel. Ngayon din.”
*Mansion Velasco, Alabang | 12:00 AM*
Hindi ako natulog.
Nakaupo lang ako sa rooftop. Tinititigan yung picture ko at Mama ko.
Kumatok si *Luca*.
“Boss. May intel ako.”
“Ano?”
“50 katao. Padala ni Victor. 3AM. San Miguel. May baril.”
bigla akong natahimik.
“Ilang beses ko na sinabi... too late,” bulong niya. “Too late para takutin ako. Too late para palayasin yung mga tao.”
Tumayo ako.
“Luca. Tawagan mo mga taga-San Miguel. Ilipat niyo muna sila sa simbahan. Ngayon na. Lahat. Pati matanda. Pati bata.”
“Boss, ikaw lang pupunta?”
“Oo.”
“Delikado yun. 50 sila. May baril.”
Tumingin ako kay Luca.
“15 years ago... isa lang kami ng Mama ko. Walang tumulong. Ngayon? Ako na yung tutulong.”
*Barangay San Miguel | 2:30 AM*
Madilim. Tahimik. Amoy dagat.
Wala nang tao sa bahay-bahay. Nasa simbahan na lahat. Bantay si Ate Mara at mga volunteer.
Nakaupo lang ako sa gitna ng kalsada. Mag-isa. Walang baril. Walang tubo.
Kamaya lang.
“Hindi ka ba natatakot, Boss?” tanong ni Luca sa walkie-talkie. Nasa rooftop siya. May binocular.
“Hindi,” sagot ko. “Natatakot ako dati. Nung hindi ko naprotektahan Mama ko. Ngayon... hindi na.”
*3:00 AM*
Ingay ng makina.
10 na van. Huminto sa dulo ng kalsada.
Bumaba 50 lalaki. Lahat naka-black. Lahat may baril. May patalim.
Nasa unahan si *Rico*. Yung pinuno kahapon. May benda pa sa ulo.
“Yan ba yung Cael?” sigaw ni Rico. “Mag-isa ka lang?!”
Tumayo agad ako. Dahan-dahan.
“Hindi ako nagpunta dito para makipag-usap,” sabi ko. “Nagpunta ako dito para tapusin na to.”
“Barilin niyo!” utos ni Rico.
*3:01 AM hanggang 3:17 AM*
Hindi ko idedetalye kung paano.
Pero 17 minuto lang.
Patay ang ilaw sa buong kalsada. Generator ng Silver Bay, pinutol.
Sigaw. Bagsakan. Takbuhan.
Pagbukas ng ilaw ng simbahan...
Nasa gitna pa rin ako. Nakahinga. Walang galos.
Sa paligid ko... 50 lalaki. Nasa lupa lahat. Buhay. Pero walang baril. Lahat ng baril nila... nakatumpok sa gitna. Baluktot. Binaluktot lahat.
Si Rico? Nasa paanan ko. Nanginginig. Baril ko, dalawang piraso na.
“Boss... tao ka ba talaga?” iyak ni Rico.
Lumuhod ako sa harap niya.
“Sabihin mo kay Victor,” bulong ko. “Yung lupa? Hindi na niya mabibili. Yung takot? Hindi na uubra sa’kin.”
Kinuha ko yung piraso ng baril. Hinagis sa mukha ni Rico. Hindi tumama. Sa tabi lang. Para takutin.
“Umalis kayo. At wag na kayo babalik. Kasi pag bumalik kayo... ako naman pupunta sa kanya.”
Tumakbo ang lahat. Iniwan ang van. Iniwan ang mga baril.
*Silver Bay Tower | 6:00 AM*
Binato ni Victor yung TV.
Nasa balita: _“50 katao ng Silver Bay Corp, natagpuan sa kalsada ng San Miguel. Walang sugat. Pero trauma. Lahat ayaw na bumalik.”_
“IMPOSIBLE!” sigaw ni Victor. “50 yun! May baril!”
Pumasok sekretarya niya. Takot.
“Sir... may dumating na courier.”
Isang kahon. Walang pangalan.
Binuksan ni Victor.
Sa loob: 50 piraso ng baluktot na baril. At isang papel.
Isang salita lang nakasulat. Bold. Pula.
*TOO LATE.*
Napatulala si Victor. Pawis na pawis.
*San Miguel | Tanghali*
Bumalik lahat ng tao galing simbahan.
Nakita nila yung kalsada. Walang bakas ng gulo. Nilinis na ni Luca.
Pero nandun ako. Nakaupo sa harap ng bahay ni Aling Rosa. Inayos yung yero na nabuwal kahapon.
“Anak... ikaw ba gumawa nun kagabi?” tanong ni Aling Rosa.
Tumango lang ako. Hindi nagsalita.
Lumapit lahat ng tao.
“Maraming salamat,” sabi ni Kuya Ben. Luha. “Pero... delikado ka. Papatayin ka nila.”
Tumayo agad ako. Tiningnan lahat.
“Hayaan niyo sila,” sabi ko. “Kasi ako... matagal na akong patay sa loob. 15 years ago pa. Nung hindi ko nailigtas Mama ko.”
Hinawakan ko kamay ni Aling Rosa.
“Pero kayo... buhay kayo. At habang buhay kayo... hindi ako titigil.”
Gabi.
Nasa opisina si Victor. Mag-isa.
Nakatingin siya sa papel na _“TOO LATE”_.
Tumawag siya.
“...Atty. Mendez? I-back out mo yung project. Ngayon din.”
“Sir?! 2 Billion-”
“Mas mahal buhay ko, gago!” putol niya. Ibinaba.
Sa kabilang linya... ngumiti lang ako.
Kasi minsan, hindi mo kailangan ng korte.
Minsan, kailangan mo lang ng isang taong hindi natakot maging huli.
_“Hindi mo matatalo yung taong wala nang kinakatakutan mawala.
Kasi 15 years ago... nawala na lahat sa kanya.”_
Galit na galit si *Victor Lim*.
Binagsak niya yung baluktot na baril sa mesa. Yung baril na binalik ng mga tauhan niya. Baluktot. Parang papel lang.
“Cael Velasco?!” sigaw niya sa buong office. “Yung demonyong yun?! Sinira niya 20 na tao ko?! Isa lang siya?!”
“Boss...” nanginginig yung tauhan. “Sabi nila... parang hindi tao kumilos. Ang bilis. Ang lakas.”
“Tanga!” tapon ni Victor ng vaso. Basag. “Hindi ako naniniwala sa multo! Pera kalaban natin dito! 2 Billion na ginastos ko sa lupa na yan! Casino yun! Resort yun! Hindi ko hahayaan na agawin ng Velasco yan!”
Tumayo siya. Ngisi. Baluktot.
“Padala kayo ng 50. Mga tunay na lalaki. May baril. May patalim. Bukas ng madaling araw. Ubusan tayo.”
“Boss... baka-”
“WALANG BAKA!” sigaw niya. “Patayin niyo kung kailangan. Pero gibain niyo yung San Miguel. Ngayon din.”
*Mansion Velasco, Alabang | 12:00 AM*
Hindi ako natulog.
Nakaupo lang ako sa rooftop. Tinititigan yung picture ko at Mama ko.
Kumatok si *Luca*.
“Boss. May intel ako.”
“Ano?”
“50 katao. Padala ni Victor. 3AM. San Miguel. May baril.”
bigla akong natahimik.
“Ilang beses ko na sinabi... too late,” bulong niya. “Too late para takutin ako. Too late para palayasin yung mga tao.”
Tumayo ako.
“Luca. Tawagan mo mga taga-San Miguel. Ilipat niyo muna sila sa simbahan. Ngayon na. Lahat. Pati matanda. Pati bata.”
“Boss, ikaw lang pupunta?”
“Oo.”
“Delikado yun. 50 sila. May baril.”
Tumingin ako kay Luca.
“15 years ago... isa lang kami ng Mama ko. Walang tumulong. Ngayon? Ako na yung tutulong.”
*Barangay San Miguel | 2:30 AM*
Madilim. Tahimik. Amoy dagat.
Wala nang tao sa bahay-bahay. Nasa simbahan na lahat. Bantay si Ate Mara at mga volunteer.
Nakaupo lang ako sa gitna ng kalsada. Mag-isa. Walang baril. Walang tubo.
Kamaya lang.
“Hindi ka ba natatakot, Boss?” tanong ni Luca sa walkie-talkie. Nasa rooftop siya. May binocular.
“Hindi,” sagot ko. “Natatakot ako dati. Nung hindi ko naprotektahan Mama ko. Ngayon... hindi na.”
*3:00 AM*
Ingay ng makina.
10 na van. Huminto sa dulo ng kalsada.
Bumaba 50 lalaki. Lahat naka-black. Lahat may baril. May patalim.
Nasa unahan si *Rico*. Yung pinuno kahapon. May benda pa sa ulo.
“Yan ba yung Cael?” sigaw ni Rico. “Mag-isa ka lang?!”
Tumayo agad ako. Dahan-dahan.
“Hindi ako nagpunta dito para makipag-usap,” sabi ko. “Nagpunta ako dito para tapusin na to.”
“Barilin niyo!” utos ni Rico.
*3:01 AM hanggang 3:17 AM*
Hindi ko idedetalye kung paano.
Pero 17 minuto lang.
Patay ang ilaw sa buong kalsada. Generator ng Silver Bay, pinutol.
Sigaw. Bagsakan. Takbuhan.
Pagbukas ng ilaw ng simbahan...
Nasa gitna pa rin ako. Nakahinga. Walang galos.
Sa paligid ko... 50 lalaki. Nasa lupa lahat. Buhay. Pero walang baril. Lahat ng baril nila... nakatumpok sa gitna. Baluktot. Binaluktot lahat.
Si Rico? Nasa paanan ko. Nanginginig. Baril ko, dalawang piraso na.
“Boss... tao ka ba talaga?” iyak ni Rico.
Lumuhod ako sa harap niya.
“Sabihin mo kay Victor,” bulong ko. “Yung lupa? Hindi na niya mabibili. Yung takot? Hindi na uubra sa’kin.”
Kinuha ko yung piraso ng baril. Hinagis sa mukha ni Rico. Hindi tumama. Sa tabi lang. Para takutin.
“Umalis kayo. At wag na kayo babalik. Kasi pag bumalik kayo... ako naman pupunta sa kanya.”
Tumakbo ang lahat. Iniwan ang van. Iniwan ang mga baril.
*Silver Bay Tower | 6:00 AM*
Binato ni Victor yung TV.
Nasa balita: _“50 katao ng Silver Bay Corp, natagpuan sa kalsada ng San Miguel. Walang sugat. Pero trauma. Lahat ayaw na bumalik.”_
“IMPOSIBLE!” sigaw ni Victor. “50 yun! May baril!”
Pumasok sekretarya niya. Takot.
“Sir... may dumating na courier.”
Isang kahon. Walang pangalan.
Binuksan ni Victor.
Sa loob: 50 piraso ng baluktot na baril. At isang papel.
Isang salita lang nakasulat. Bold. Pula.
*TOO LATE.*
Napatulala si Victor. Pawis na pawis.
*San Miguel | Tanghali*
Bumalik lahat ng tao galing simbahan.
Nakita nila yung kalsada. Walang bakas ng gulo. Nilinis na ni Luca.
Pero nandun ako. Nakaupo sa harap ng bahay ni Aling Rosa. Inayos yung yero na nabuwal kahapon.
“Anak... ikaw ba gumawa nun kagabi?” tanong ni Aling Rosa.
Tumango lang ako. Hindi nagsalita.
Lumapit lahat ng tao.
“Maraming salamat,” sabi ni Kuya Ben. Luha. “Pero... delikado ka. Papatayin ka nila.”
Tumayo agad ako. Tiningnan lahat.
“Hayaan niyo sila,” sabi ko. “Kasi ako... matagal na akong patay sa loob. 15 years ago pa. Nung hindi ko nailigtas Mama ko.”
Hinawakan ko kamay ni Aling Rosa.
“Pero kayo... buhay kayo. At habang buhay kayo... hindi ako titigil.”
Gabi.
Nasa opisina si Victor. Mag-isa.
Nakatingin siya sa papel na _“TOO LATE”_.
Tumawag siya.
“...Atty. Mendez? I-back out mo yung project. Ngayon din.”
“Sir?! 2 Billion-”
“Mas mahal buhay ko, gago!” putol niya. Ibinaba.
Sa kabilang linya... ngumiti lang ako.
Kasi minsan, hindi mo kailangan ng korte.
Minsan, kailangan mo lang ng isang taong hindi natakot maging huli.
_“Hindi mo matatalo yung taong wala nang kinakatakutan mawala.
Kasi 15 years ago... nawala na lahat sa kanya.”_
Chapter 2
— Chapter 2: Victor's Message of 5