akala ko

kala ko wakas na ang ating kwento, hindi na muling iisipin ang isang tulad mo, pinipilit kong mabaling ang tingin sa iba, para dilang kita mapansin at maalala. sinikap kong mawalan ng bisa ang pag-ibig, maubusan ang lalagyan ng aking nararamdaman, tila abot ko'na nga ang tuktok ng aking hangarin, subalit saiyong pagdaan akoy nanumbalik, minsan iniisip ko kung ako pabay tutuloy, dahil sa sitwasyon ngayon gusto kong umibang daan, ngunit tinatahak ako ng paunti saiyong piling, subalit sa paulit -ulit na sitwasyon akoy nanghina. nanghina dahil alam ko ang realidad, na akoy hanggang hangarin at titig lamang, Isang drum na nga ang bigat ng damdamin, dahil naiipon ang bawat gunita at pagpapaliban. kung pwede lang umalis ng tahimik at walang balikan, para matamo ko na'man ang tahimik na isipan, kalimutan ang nabuong alaala saking munting paraiso, at lumabas ng magaan sa pakiramdam dahil nakalaya ako mula sa paghumaling saiyo.