HIM AND I

Ang sasakyan ay dahan-dahang huminto sa harap ng isang malaking tarangkahan na gawa sa bakal na may disenyong baging at bulaklak. Nang bumukas ito, bumungad sa kanila ang mahabang daan na napapalibutan ng matatandang puno ng pino at namumulaklak na halaman. Sa dulo ay nakatayo ang mansyon—hindi ito labis na magarbo, ngunit may taglay na lakas at karangyaan na nagpapakita ng daan-daang taong kasaysayan ng pamilyang Vior.

Nanatiling tahimik si Elara sa buong biyahe. Ang kopya ng kontrata ay nasa kandungan niya, at bawat pagbabalik-tanaw sa sinabi ni Kael ay parang dinudurog ang kanyang puso. Kontrata lamang. Huwag isipin na higit pa rito. Paulit-ulit iyon sa isip niya.

Nang bumukas ang pinto ng sasakyan, sinalubong siya ng isang matandang babae na nakasuot ng maayos na uniporme. Si Aling Rosa, ang punong tagapamahala ng mansyon, ay may mabait na ngiti ngunit may halong pagkamangha nang makita ang dalaga.

“Maligayang pagdating sa Mansyon ng Vior, Gng. Elara,” bati nito sabay yuko. “Ako po si Rosa, at ako ang bahala sa inyong pangangailangan dito. Sundan niyo po ako.”

Inalalayan siya nito papasok. Sa loob, ang sahig ay makintab na kahoy na narra, at ang mga dingding ay may mga lumang larawan ng mga ninuno ng pamilya Vior. Pakiramdam ni Elara ay bawat mata sa mga larawan ay nakatingin sa kanya, sinusuri kung karapat-dapat ba siyang maglakad sa mga pasilyong ito.

“Iniutos po ni G. Kael na ibigay sa inyo ang Kanang Pakpak ng mansyon,” paliwanag ni Aling Rosa habang umaakyat sila sa hagdan. “May sarili po itong sala, kusitang pang-mag-isa, at silid-tulugan. Kailangan niyo po ng tulong sa pag-aayos ng inyong mga gamit?”

“Wala na po, maraming salamat,” mahinang sagot ni Elara. “Kaunti lang naman po ang dala ko.”

Tama iyon—isang maleta lamang na puno ng kanyang mga lumang damit at ilang gamit na galing sa kanilang tahanan. Pakiramdam niya ay tila bisita siya sa sarili niyang tahanan—at pansamantala pa man din.

Nang makaalis si Aling Rosa, umupo si Elara sa gilid ng malaking kama na may puting kumot. Tumingin siya sa labas ng bintana, kung saan tanaw ang malawak na hardin at ang tanawin ng lungsod sa ibaba. Napakalayo nito sa maliit na silid na kinalakihan niya. Ngunit sa kabila ng ganda at luho, tila napakalamig at napakatahimik ng lugar.

Wala siyang nakausap buong hapon. Hindi lumabas si Kael sa kaninang pagdating niya. Sinubukan niyang maglakad sa hardin upang maibsan ang lungkot, ngunit tuwing may naririnig siyang hakbang ay agad siyang nagtatago sa likod ng mga halaman. Hindi siya sanay na nasa ganitong lugar, at lalong hindi siya sanay na maging asawa ng isang taong itinuturing siyang lamang bahagi ng negosyo.

Nang sumapit ang gabi, isang katulong ang dumating upang tawagin siya sa hapunan.

Nang makarating sa malaking silid-kainan, naroon na si Kael. Nakaupo siya sa dulo ng mahabang mesa, nagbabasa ng isang dokumento habang hawak ang kanyang kubyertos. Tumingin siya nang bahagya nang pumasok si Elara, ngunit hindi ngumiti.

“Umupo ka,” utos niya nang walang galit, ngunit wala ring lambing.

Umupo si Elara sa kabilang dulo ng mesa. Napakalayo ng agwat nila, parang dagat ang nasa pagitan ng kanilang mga upuan. Habang kumakain, naririnig lamang nila ang kaluskos ng mga kubyertos.

“Pamilya ko ay darating bukas ng tanghali,” biglang sabi ni Kael, na binasag ang katahimikan. “Dadalhin mo ang singsing. Kapag nagtanong sila tungkol sa atin, sasabihin mong matagal na tayong magkakilala. Iwasan mong magkwento ng mga bagay na hindi tugma sa sasabihin ko. Naiintindihan mo?”

Tumango si Elara habang pinipigilan ang panginginig ng kamay. “Opo. Pero… bakit kailangan pang magsinungaling?”

Ibinaba ni Kael ang kanyang tinidor at tumingin nang diretso sa kanya. “Dahil hindi nila kailangang malaman ang totoo. Ang pamilya ko ay hindi tumatanggap ng kahinaan. Kapag nalaman nilang kasal tayo dahil lamang sa kontrata, gagamitin nila iyon laban sa akin—at laban sa’yo. Hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Ang tono niya ay matigas, ngunit may bahid ng pag-iingat. Hindi sigurado si Elara kung para sa kanya ba iyon o para sa sarili niyang kapakanan.

“Gusto ko lang naman po ng katotohanan,” bulong ni Elara. “Hindi ako sanay magpanggap. Takot po akong magkamali sa harap nila.”

Sandaling nag-isip si Kael bago sumagot. “Hindi ka magkakamali basta susundin mo ako. At… huwag kang matakot. Habang nasa loob ka ng mansyon at pangalan mo pa rin ang nakapangalan sa kontrata, poprotektahan kita. Iyan ang bahagi ng kasunduan.”

Ngunit ang pangangalaga ba ay kasingkahulugan ng pagkakaroon ng puwang sa puso niya? Hindi nasabi iyon ni Kael. At hindi na rin nagtanong pa si Elara.

Nang matapos ang hapunan, tumayo na si Kael upang umalis. Ngunit bago siya lumabas ng pinto, lumingon siya sandali.

“Magpahinga ka na. Bukas ay kailangan mong maging matapang. Hindi lahat ng miyembro ng pamilya ko ay kasing-pag-unawa mo.”

Naiwan si Elara sa silid-kainan, mag-isa muli. Ang mga salitang iyon ay nagdulot ng kaba sa kanyang dibdib. Ngunit kasabay nito, may bahagyang pag-asa ring namuo sa kanya. Sinabi niyang poprotektahan siya. Iyon man ay dahil lamang sa kontrata, iyon pa rin ang pinakamalapit na pag-aalaga na narinig niya mula sa kanya.

Hindi pa niya alam kung paano, ngunit sinabi niya sa sarili: Hindi ako susuko. Kung kailangan kong magpanggap, gagawin ko. At baka… baka balang araw, hindi na kailangan pang magpanggap.