Town Love
Khin
A man who loves his town
Chapter 2: The Feast and the Fight
*Part 1: Isang Linggo Pagkatapos Umuwi*
Isang linggo na ako sa Willow Creek.
Tuwing umaga tinutulungan ko si Mama sa bahay.
Hapon naman nagpipintura sa garahe.
Sa gabi naman hindi ako makatulog.
Kasi tuwing dadaan ako sa hardware store... nandun si *Mason*.
Tuwing pupunta ako sa karinderya... nandun si Mason.
Tuwing iinom ako ng tubig... maalala ko si Mason.
Apat na taon. Pero parang kahapon lang yung huling halik namin sa lawa.
Hanggang isang Sabado.
“Clark anak! Tulong ka sa town fair bukas ha!” sigaw ni Aling Miller sa karinderya.
“Art booth. Ikaw na bahala. Ikaw lang artist natin dito.”
Tumingin ako kay Mason na umiinom ng kape sa kabilang mesa.
Hindi rin lumingon si Mason. Pero kita sa panga niya... ang pagpipigil.
Mainit at Maingay. Amoy cotton candy at fried chicken.
Naka-assign ako sa art booth. Pampabata at Papinturahan ang mga mukha.
Naka-assign si Mason sa raffle booth. Katabi lang. Tatlong mesa ang pagitan.
Buong umaga, iwasan kami ng tingin.
“Clark, pahiram ng blue?”
“Eto.”
“Salamat.”
“Walang anuman.”
Formal. Malamig. Parang hindi kami yung naghahalikan dati sa likod ng bleachers.
Tanghali na.
“Break ka muna,” sabi ni Aling Miller sa'kin. “Kumain kana.”
Umupo ako sa lilim. Mag-isa.
Umupo si Mason sa tabi ko. Dala ang dalawang lemonade.
“para sa'yu,” sabi ni Mason at Hindi tumingin.
“Salamat,” sabi ko.
Tahimik ang paligid makalipas ang 5 minuto.
“Gwapo ka pa rin,” biglang sabi ni Mason.
Napahawak ako sa baso ko. “Ikaw din. Tumanda ka lang.”
“Tumanda na talaga,” tawa ni Mason. Pero walang saya.
Kinahaponan. Nagkakagulo sa raffle booth.
May lasing na lalaki na Sinisigawan si Mason kasi hindi s'ya nanalo.
“Dayaan to! Anak ka pa naman ni Hale!”
Lumapit ako. Awtomatiko.
“Tama na,” sabi ko.
“Sino ka?” sigaw ng lasing.
“Kapatid ko,” mabilis na sabi ni Mason sabay Hinila ako paatras. “Umalis ka na dito.”
Umalis na yung lasing.
Tahimik ulit kami.
“Bakit mo ko sinabing kapatid mo?” tanong ko namay Puno ng galit at pait.
“Kasi yun lang pwede ko sabihin dito, Clark” sagot ni Mason na Galit. “Maliit na bayan to. Nakakalimutan mo na ba?”
“Hindi ko nakalimutan. Ikaw yung nakalimot nung hindi ka tumawag.”
Natigilan si Mason.
“Umuwi ka na,” sabi ni Mason. “Tapos na shift ko.”
Hindi ako umuwi.
Diretso ako sa lumang tulay. Yung spot namin dati.
At nandun si Mason. Nakaupo. Naninigarilyo. Hindi siya naninigarilyo dati.
“Alam kong pupunta ka dito,” sabi ni Mason.
“Bakit?”
“Kasi dito tayo laging nagtatapos pag nag-aaway.”
Umupo ako sa tabi niya. Malayo. Isang dangkal.
“Apat na taon, Mason,” sabi ko. Puno ng luha at boses. “Apat na taon kitang hinintay tumawag.”
“Apat na taon din kitang sinisi kung bakit ka umalis!” sigaw ni Mason. “Alam mo bang tuwing nagbubukas ako ng tindahan, iniisip ko kung nasa’n ka na? Tuwing may game, hinahanap kita sa bleachers!”
“Edi sana tumawag ka din!”
“Natakot ako! Paano kung sabihin mong masaya ka na dun? Paano kung may iba ka na?!”
*Tahimik.
Umulan bigla pero Mahina lang.
“May iba ka ba?” tanong ni Mason. Boses basag.
“Wala,” sabi ko. “Ikaw? Si Kayla?”
“Casual lang yun. Para tumigil na mga tanong ng mga tita dito.”
Tumawa ako ng Mapait.
“Kaya pala. Para sa kanila lahat.”
“Hindi! Para sa’tin din! Para protektahan ka!”
Tumayo ako. Basang-basa na kami.
“Proteksyon? Mason, iniwan mo ko mag-isa dito sa mga bulong nila. Mas masakit yun kesa sa chismis.”
Lumakad ako.
Hinablot ni Mason braso ko.
“Huwag,” sabi ni Mason. “Wag ka na naman umalis.”
Lumingon ako.
“Anong gusto mo? Balikan natin? Dito? Sa bayan na ‘to na lahat nakakaalam?”
“Hindi ko alam,” sabi ni Mason. at Umiiyak na. “Ang alam ko lang... pag wala ka, parang walang kulay tong bayan.”
Doon ako napaiyak.
Sabay yakap ng Mahigpit. Basang-basa. Parehong nanginginig.
“Galit ako sa’yo,” sabi ko sa dibdib ni Mason.
“Galit din ako sa sarili ko,” sagot ni Mason. Hinalikan ang buhok ko.
Hindi kami naghalikan dahil
Hindi pa kaya.
Pero hindi kami bumitaw.
Hanggang 2AM.
Balita agad sa bayan.
“Nakita ko sila sa tulay kagabi. Magkayakap.”
“Si Elias at si Mason? Yung anak ni Hale?”
“Naku, kawawa si Kayla.”
Sa hardware store.
“Anak,” seryosong sabi ni Mr. Hale. “Totoo ba?”
“Oo, Pa,” sabi ni Mason ng Diretso. “At pag may problema kayo, sa’kin niyo sabihin. Hindi kay Clark.”
Sa bahay namin.
“Anak,” sabi ni Mama. “Masaya ka ba?”
“Hindi ko alam, Ma,” sabi ko. “Pero pag kasama ko siya... parang tama.”
Linggo ng gabi.
Nagtext si Mason sa'kin. Unang text sa loob ng 4 na taon.
*Mason:* _Coffee bukas? 4PM? Sa karinderya?_
*Clark:* _Oo. Pero hindi na tayo magtatago._
*Mason:* _Sige. Hindi na._
Pinatay ko ang phone ko.
Kinabahan ako na mejo Natuwa at Natatakot.
Kasi sa maliit na bayan...
ang pag-ibig hindi tahimik.
Maingay. Magulo. At minsan... masakit.
Pero minsan din...
ito yung dahilan kung bakit ka uuwi.
_“Sa bayan, walang lihim.
Kaya kung magmamahal ka...
dapat handa kang ipaglaban sa harap ng lahat.”_
Gusto mo ng *Kabanata 3: "Ang Chismis at Ang Desisyon"* kung saan kakalat na talaga at pipili sila kung lalaban o aalis ulit?
Isang linggo na ako sa Willow Creek.
Tuwing umaga tinutulungan ko si Mama sa bahay.
Hapon naman nagpipintura sa garahe.
Sa gabi naman hindi ako makatulog.
Kasi tuwing dadaan ako sa hardware store... nandun si *Mason*.
Tuwing pupunta ako sa karinderya... nandun si Mason.
Tuwing iinom ako ng tubig... maalala ko si Mason.
Apat na taon. Pero parang kahapon lang yung huling halik namin sa lawa.
Hanggang isang Sabado.
“Clark anak! Tulong ka sa town fair bukas ha!” sigaw ni Aling Miller sa karinderya.
“Art booth. Ikaw na bahala. Ikaw lang artist natin dito.”
Tumingin ako kay Mason na umiinom ng kape sa kabilang mesa.
Hindi rin lumingon si Mason. Pero kita sa panga niya... ang pagpipigil.
Mainit at Maingay. Amoy cotton candy at fried chicken.
Naka-assign ako sa art booth. Pampabata at Papinturahan ang mga mukha.
Naka-assign si Mason sa raffle booth. Katabi lang. Tatlong mesa ang pagitan.
Buong umaga, iwasan kami ng tingin.
“Clark, pahiram ng blue?”
“Eto.”
“Salamat.”
“Walang anuman.”
Formal. Malamig. Parang hindi kami yung naghahalikan dati sa likod ng bleachers.
Tanghali na.
“Break ka muna,” sabi ni Aling Miller sa'kin. “Kumain kana.”
Umupo ako sa lilim. Mag-isa.
Umupo si Mason sa tabi ko. Dala ang dalawang lemonade.
“para sa'yu,” sabi ni Mason at Hindi tumingin.
“Salamat,” sabi ko.
Tahimik ang paligid makalipas ang 5 minuto.
“Gwapo ka pa rin,” biglang sabi ni Mason.
Napahawak ako sa baso ko. “Ikaw din. Tumanda ka lang.”
“Tumanda na talaga,” tawa ni Mason. Pero walang saya.
Kinahaponan. Nagkakagulo sa raffle booth.
May lasing na lalaki na Sinisigawan si Mason kasi hindi s'ya nanalo.
“Dayaan to! Anak ka pa naman ni Hale!”
Lumapit ako. Awtomatiko.
“Tama na,” sabi ko.
“Sino ka?” sigaw ng lasing.
“Kapatid ko,” mabilis na sabi ni Mason sabay Hinila ako paatras. “Umalis ka na dito.”
Umalis na yung lasing.
Tahimik ulit kami.
“Bakit mo ko sinabing kapatid mo?” tanong ko namay Puno ng galit at pait.
“Kasi yun lang pwede ko sabihin dito, Clark” sagot ni Mason na Galit. “Maliit na bayan to. Nakakalimutan mo na ba?”
“Hindi ko nakalimutan. Ikaw yung nakalimot nung hindi ka tumawag.”
Natigilan si Mason.
“Umuwi ka na,” sabi ni Mason. “Tapos na shift ko.”
Hindi ako umuwi.
Diretso ako sa lumang tulay. Yung spot namin dati.
At nandun si Mason. Nakaupo. Naninigarilyo. Hindi siya naninigarilyo dati.
“Alam kong pupunta ka dito,” sabi ni Mason.
“Bakit?”
“Kasi dito tayo laging nagtatapos pag nag-aaway.”
Umupo ako sa tabi niya. Malayo. Isang dangkal.
“Apat na taon, Mason,” sabi ko. Puno ng luha at boses. “Apat na taon kitang hinintay tumawag.”
“Apat na taon din kitang sinisi kung bakit ka umalis!” sigaw ni Mason. “Alam mo bang tuwing nagbubukas ako ng tindahan, iniisip ko kung nasa’n ka na? Tuwing may game, hinahanap kita sa bleachers!”
“Edi sana tumawag ka din!”
“Natakot ako! Paano kung sabihin mong masaya ka na dun? Paano kung may iba ka na?!”
*Tahimik.
Umulan bigla pero Mahina lang.
“May iba ka ba?” tanong ni Mason. Boses basag.
“Wala,” sabi ko. “Ikaw? Si Kayla?”
“Casual lang yun. Para tumigil na mga tanong ng mga tita dito.”
Tumawa ako ng Mapait.
“Kaya pala. Para sa kanila lahat.”
“Hindi! Para sa’tin din! Para protektahan ka!”
Tumayo ako. Basang-basa na kami.
“Proteksyon? Mason, iniwan mo ko mag-isa dito sa mga bulong nila. Mas masakit yun kesa sa chismis.”
Lumakad ako.
Hinablot ni Mason braso ko.
“Huwag,” sabi ni Mason. “Wag ka na naman umalis.”
Lumingon ako.
“Anong gusto mo? Balikan natin? Dito? Sa bayan na ‘to na lahat nakakaalam?”
“Hindi ko alam,” sabi ni Mason. at Umiiyak na. “Ang alam ko lang... pag wala ka, parang walang kulay tong bayan.”
Doon ako napaiyak.
Sabay yakap ng Mahigpit. Basang-basa. Parehong nanginginig.
“Galit ako sa’yo,” sabi ko sa dibdib ni Mason.
“Galit din ako sa sarili ko,” sagot ni Mason. Hinalikan ang buhok ko.
Hindi kami naghalikan dahil
Hindi pa kaya.
Pero hindi kami bumitaw.
Hanggang 2AM.
Balita agad sa bayan.
“Nakita ko sila sa tulay kagabi. Magkayakap.”
“Si Elias at si Mason? Yung anak ni Hale?”
“Naku, kawawa si Kayla.”
Sa hardware store.
“Anak,” seryosong sabi ni Mr. Hale. “Totoo ba?”
“Oo, Pa,” sabi ni Mason ng Diretso. “At pag may problema kayo, sa’kin niyo sabihin. Hindi kay Clark.”
Sa bahay namin.
“Anak,” sabi ni Mama. “Masaya ka ba?”
“Hindi ko alam, Ma,” sabi ko. “Pero pag kasama ko siya... parang tama.”
Linggo ng gabi.
Nagtext si Mason sa'kin. Unang text sa loob ng 4 na taon.
*Mason:* _Coffee bukas? 4PM? Sa karinderya?_
*Clark:* _Oo. Pero hindi na tayo magtatago._
*Mason:* _Sige. Hindi na._
Pinatay ko ang phone ko.
Kinabahan ako na mejo Natuwa at Natatakot.
Kasi sa maliit na bayan...
ang pag-ibig hindi tahimik.
Maingay. Magulo. At minsan... masakit.
Pero minsan din...
ito yung dahilan kung bakit ka uuwi.
_“Sa bayan, walang lihim.
Kaya kung magmamahal ka...
dapat handa kang ipaglaban sa harap ng lahat.”_
Gusto mo ng *Kabanata 3: "Ang Chismis at Ang Desisyon"* kung saan kakalat na talaga at pipili sila kung lalaban o aalis ulit?
Chapter 2
— Chapter 2: The Feast and the Fight of 2