Mafias Baby girl

“Pakawalan mo ko, Don,” sabi ko isang umaga. “Hindi ako para sa mundo mo.”
“Kung pakawalan kita, mamamatay ka,” sabi ni Don. “Gusto mo ba yun?”
“Hindi,” iyak ko. “Pero ayoko rin mabuhay sa kulungan na may ginto.”

Tumalikod si Don. Pitong araw hindi siya nagpakita.

Sa ikawalong araw, nasa labas ako. May kotse. May driver. May passport. Pera.

“Malaya ka na,” sabi ni Luca. “Utusan ng Boss.”
“Bakit?”
“Kasi mahal ka niya. At ang pagmamahal ng isang Romano... minsan, pagpapakawala.”

Epilogue: Isang Taon Makalipas*

Coffee shop ulit. Manila.

Pumasok ako. May kasamang matandang babae. Mama ko. Gumaling na.

At sa pinakadulong mesa... si Don. Naka-suit. Walang bodyguard. Mag-isa lang.

Hindi s'ya lumapit. Tumango lang.

Tumango rin ako.

Kasi minsan, ang obsession ng isang mafia king... hindi yung ikulong ka.
Yung piliin kang palayain, kahit masakit sa kanya.

Pero sa mata ni Don habang lumalabas si Amara...

“Mafia’s Baby Girl pa rin kita,” bulong niya. “Kahit malayo ka na.”