Accidentally Meeting You

*Ang Pagpapakilala*

Isang buwan matapos mawala yung panaginip, finally naglakas-loob si Mateo na ipakilala ako sa pamilya niya.

Linggo ng tanghalian. Bahay ng mga Reyes sa Las Piñas.

Kinakabahan ako sa buong biyahe. “Mateo, sure ka ba? Paano kung…”
“Shhh,” sabi ni Mateo, hinawakan yung kamay ko sa loob ng jeep. “Hindi ka panaginip. Totoo ka. At tatanggapin ka nila kasi totoo rin yung nararamdaman ko.”

Pero hindi pala ganun kadali.

Pagbukas ng pinto, nandun si Mama Teresa, si Papa Ramon, at yung bunso niyang kapatid na si Luna.

Magalang akong bumati. Yumuko. Ngumiti. “Magandang tanghali po.”
Tumango lang si Mama Teresa. Pero yung tingin… hindi tanggap.

Sa buong lunch, tahimik. Tanging si Luna lang yung nagtatanong sa'kin tungkol sa art ko. Si Papa Ramon, nakatitig lang sa plato. Si Mama Teresa, isang beses lang nagsalita:

“Mateo, sa kwarto. Ngayon na.”

*Ang Lihim na Ayaw Tanggapin*

Iniwan ako sa sala kasama si Luna. Narinig ko mula sa taas yung sigawan.

“Hindi ako pumayag na mag-aral ka ng Architecture para lang sa isang lalaki, Mateo!” sigaw ni Mama Teresa.
“Hindi niyo siya kilala, Ma!” sagot ni Mateo.
“Hindi ko kailangan makilala! Lalaki ka! Dapat babae yung ipapakilala mo sa amin!”

Nayuko ako. Si Luna, marahang hinawakan yung kamay ko sa ilalim ng mesa. “Pasensya na po, Kuya ken. Mabait po si Kuya Mateo pag kasama ka.”

Pagbaba ni Mateo, pulang-pula yung mata. Pero hawak pa rin niya yung kamay ko paglabas ng bahay.

“Uwi na tayo,” sabi lang niya.

Buong biyahe, walang imik.

*Ang Tanong na Ayaw Sagutin*

Pagdating sa Caffe Alon, 6PM ulit.

“Bakit hindi mo sinabi na hindi ka tanggap?” tanong ko habang nakayuko.
“Akala ko matatanggap nila pag nakita ka nila,” bulong ni Mateo. “Akala ko mas malakas yung tayo kesa sa takot nila.”
“E paano kung hindi?”

Tumingin si Mateo. “Eh di lalaban tayo.”

Pero sa mata ni ko, may pagdududa. “Mateo… paano kung yung panaginip, yun lang yung nagdugtong sa atin? Paano kung wala na yun, pati tayo, magkakagulo rin?”

Tumayo si Mateo. Nilagay yung speaker sa mesa. Pinatugtog yung _Dreams_.

“Hindi na tayo nasa panaginip, ken. Nasa totoong gulo na tayo. At kung tadhana man yung nagdala sa atin dito… ako mismo yung pipili na hindi kita bibitawan kahit walang bituin, kahit walang record, kahit walang pamilya na pumapayag.”

Lumuhod si Mateo sa harap ni ko, sa gitna ng coffee shop. Hindi proposal. Paghingi lang na manatili.

“Piliin mo ko, kahit magulo. Kasi pinipili kita, kahit magulo.”

Tumulo yung luha ko. Tumango siya. Mahigpit.

*Ang Bagong Tadhana*

Hindi naging madali. Hindi kami pinapayagan pumunta sa bahay ni Mateo ng ilang buwan. Nagagalit pa rin si Mama Teresa.

Pero gumawa kami ng sarili naming mundo.

Ako, nagkaroon ng unang solo exhibit. Yung painting sa gitna? Isang rooftop. Dalawang anino. Magkahawak na kamay. Walang mukha. Pero alam ni Mateo na kami yun.

Si Mateo naman, gumawa ng disenyo ng isang maliit na studio. “Para sa atin,” sabi niya. “Pag kaya na natin.”

Isang gabi, nag-text si Luna kay sa'kin: _“Kuya, kumakain na si Mama ng dessert mo nung birthday ko. Tahimik lang. Pero kinain niya lahat.”_

Hindi pa rin tanggap. Pero may bitak na yung pader.