Accidentally Meeting You

*Limang Taon Pagkatapos ng Paskong Yun*

*Ang Puno ng Oo*

“ken, gusto mo ba?”

Nasa rooftop ulit kami. Pero hindi na yun sa panaginip. Sa studio nila to. Pinalagyan namin ng maliit na hardin ni Mateo.

Nakaluhod si Mateo. Walang speaker. Walang _Dreams_. May singsing lang. Simple. Pilak. May maliit na bituin na nakaukit sa loob.

“Limang taon na tayong gising,” sabi ni Mateo. Nanginginig boses niya. “Limang taon na kitang pinipili. Tanong ko lang… pipiliin mo pa rin ba ko… habang buhay?”

Umiyak ako. Pero tumawa rin. “Oo. Tangang tanong.”

Isinuot ni Mateo yung singsing. At sa ilalim ng mga bituin na hindi na namin kailangan pang hanapin… naghalikan kami bilang magkasintahan sa huling beses. Bukas, mag-asawa na.

*Ang Tanggap na Matagal na Hinihintay*

Isang buwan bago yung kasal, kape sa bahay ng mga Reyes.

Si Mama Teresa mismo yung nag-brew. Tatlong tasa.

“ken,” simula niya. Hindi na “iho”. Pangalan na. “Alam mo… natakot ako nung una. Takot ako para sa’yo. Para kay Mateo. Sa mundo.”

Tumango lang ako. Hawak niya kamay ni Mateo sa ilalim ng mesa.

“Pero limang taon na,” dugtong ni Mama Teresa. “Limang taon kitang nakikita kung paano mo alagaan yung anak ko. Kung paano mo siya patawanin pagod. Kung paano mo siya yayakapin pag natalo sa competition.”

Tumigil siya. Huminga.

“Kung yan ang pagmamahal… sino ako para hadlangan?”

Inabot niya sa'kin yung rosaryo. Yung binigay niya nung Pasko, limang taon na yung nakalipas.

“Eto. Sa’yo na talaga to ngayon. Kasi pamilya ka na.”

Yakap. Mahigpit. Yung tipong binabawi lahat ng taon ng lamig.

Si Papa Ramon? Siya pa mismo yung naglakad sa'kin papunta sa altar. “Ingatan mo anak ko, ha?” biro niya, pero basa mata.

*Ang Kasal na Walang Panaginip*

Maliit lang. Sa garden ng isang maliit na venue sa Cavite. 50 tao lang.

Nandun si Luna, abay. Naka-barong si Mateo. Naka-suit naman ako. Walang marangya. Pero punong-puno ng tao na pinili silang dalawa.

Walang pari. Civil lang. Kasi yun yung comfortable sa kanila.

Pero nung time na para sa vows, ako yung nauna.

“Mateo… nagsimula tayo sa panaginip. Pero pinili kitang gisingin araw-araw. Sa mga araw na mahirap. Sa mga araw na walang signal. Sa mga araw na may nagagalit sa atin.”
“Pinipili kita ngayon. Bukas. Sa lahat ng mga bukas na wala sa panaginip.”

Si Mateo naman:

“ken… akala ko dati tadhana yung nagdala sa’yo sa Caffe Alon. Pero ngayon alam ko na. Ako yung nag-stay. Ikaw yung nag-stay. Tayo yung tadhana ng isa’t isa.”

Sing-sing. Halik. Palakpakan. Luha.

*Ang Buhay Pagkatapos ng ‘Wakas’*

Ngayon?

May sarili na kaming bahay. Yung dinisenyo ni Mateo. May malaking bintana para sa painting ko.

May pusa kami. Pangalan: _Alon_. Kasi dun kami unang nagkita.
Minsan nagho-host kami ng art workshops sa studio namin. Libre para sa mga kabataang LGBTQ+ sa Parañaque.
Tuwing Friday, 6PM pa rin. Caffe Alon. Same table. Pero may dala na kaming dalawang mug. At minsan… may kasama na kaming si Mama Teresa. Nagkakape. Tahimik lang. Pero nandun.

Isang gabi, habang naghuhugas ako ng pinggan, tanong niya kay Mateo:
“Naalala mo pa yung panaginip?”

Lumingon si Mateo. “Oo. Kasi kung wala yun… hindi kita mahahanap.”
“Pero kung tumigil tayo sa panaginip?”
“Hindi tayo magiging eto.”

Tinuro ni Mateo yung paligid namin. Yung bahay. Yung pusa. Yung rosaryo sa wall. Yung picture ng kasal namin.

Kasi minsan, ang tadhana… magpapadala lang ng panaginip para itulak ka sa pinto.
Pero ikaw pa rin yung magbubukas. Ikaw pa rin yung mananatili. Ikaw pa rin yung pipili.

At pinili namin ang isa’t isa.

Sa gising. Sa totoong buhay. Sa habang buhay.

The End.