Accidentally Meeting You

Pagkatapos ng halos limang buwang tensyon sa pamilya ni Mateo, kailangan nami ng pahinga. Hindi pahinga sa isa’t isa… pahinga mula sa lahat.

*Ang Plano na Hindi Planado*

“Ken, mag-leave ka,” sabi ni Mateo isang gabi habang nagva-video call kami.
“Bakit?”
“Dalawang araw lang. Tayong dalawa lang. Walang pamilya. Walang exhibit. Walang deadline. Bagac, Bataan. May lola ako dun. May bakanteng kubo.”

Nagdalawang-isip ako. “Safe ba yun? Paano kung malaman ni Tita Teresa?”
“Hindi niya malalaman. At kung malaman man… deserve natin to.”

Kaya pumayag agad ako.

Biyernes ng madaling araw. 5AM bus. Walang makeup, walang formal. naka-oversized hoodie lang ako. Si Mateo may dalang tote bag na puro sketchbook at isang speaker.

Sa bus, nakasandal ako kay Mateo. Sa unang beses sa loob ng ilang buwan, walang kaba. Walang tinginan sa likod kung may nakakakita. Tahimik lang. Himbing.

*Ang Kubo sa Gilid ng Dagat*

Pagdating sa Bagac, saktong sunrise.

Maliit lang yung kubo. Kahoy. May duyan sa labas. Ang ingay lang, alon at hangin.

“Walang wifi dito,” sabi ni Mateo habang binubuksan yung bintana. “Walang signal halos.”
“Mas okay,” ngumiti ako. “Wala nang distraction.”

Buong araw, wala kaming ginawa kundi… maging normal.

Naglakad kami sa baybayin, paa lang sa buhangin.
Nag-drawing ako habang si Mateo nagpi-prito ng itlog sa maliit na kalan. Nasunog. Pareho kaming nagtawanan hanggang sumakit tiyan.
Sa gabi, naglatag kami ng kumot sa buhangin. Walang _Dreams_ na tugtog. Dinala ni Mateo yung speaker, pero hindi niya binuksan.

“Alam mo,” sabi ko habang nakatingin sa langit, “dito ko naramdaman na hindi na tayo yung sa panaginip.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Yung sa panaginip, tahimik lang tayo. Dito… nagtatawanan tayo. Nag-aaway tayo sa sunog na itlog. Totoo na.”

Lumingon si Mateo. “Mas gusto kita sa totoong buhay.”

*Ang Pag-amin ni Mateo*

Pangalawang gabi. Malakas yung alon.

Nakaupo kami sa duyan. Magkatabi. Walang salita.

Hanggang sa nagsalita si Mateo. “Natakot ako nung panahong yun, ken.”
“Anong panahong yun?”
“Nung sinabi ni Mama na hindi ka niya tatanggapin. Kasi naisip ko… paano kung piliin ko siya? Paano kung matakot ako?”

Napalingon nalang ako.

“Pero nung nakita kitang naiwan sa sala, mag-isa, habang sinisigawan ako sa taas… doon ko na-realize. Mas matatakot ako kung mawala ka.”

Hinawakan ko yung kamay ni Mateo. Mahigpit.

“Hindi ko hinihingi na kalabanin mo pamilya mo, Mateo. Ang hinihingi ko lang… huwag mo kong bitawan pag mahirap.”
“Pangako,” bulong ni Mateo. “Kahit gaano kahirap. Ikaw pa rin.”

At dun, sa ilalim ng mga bituin sa Bagac, hindi halik yung nangyari. Yakap. Mahigpit. Yung tipong pagod na pagod na kaluluwa na finally nakahanap ng pahingahan.

*Ang Text na Hindi Inaasahan*

Kinabukasan, bago kami umuwi, nag-vibrate yung phone ni Mateo. Isang bar lang yung signal, pero pumasok.

Si Luna.

_“Kuya… pinagluto ako ni Mama ng paborito mong adobo. Sabi niya… dalhan mo daw yung kaibigan mo pag-uwi niyo.”_

Napahinto si Mateo. Pinakita sa'kin.

Hindi sinabing “nobyo”. “Kaibigan” pa rin. Pero malaking bagay na yun.

Napaluha nalang ako. “Umuwi na tayo.”