Hindi Ko Man Siya Nakita
Kopika
Isang totoong kwento tungkol sa isang taong nahulog sa isang taong hindi pa niya kailanman nakita, at kung paano niya natutunang piliin ang sarili niya.
Chapter 1
May mga taong hindi mo naman talaga inaasahang mamahalin mo.
Hindi mo pa nakikita nang personal. Hindi mo pa nakakasama. Hindi mo alam kung ano ang pakiramdam ng makaharap siya nang harapan. Pero somehow, sa mga simpleng usapan, sa mga gabing mahaba ang kwentuhan, at sa mga salitang palitan ninyo, unti-unti mong nararamdaman na parang may namumuo.
Ganito ko siya nakilala.
Malayo siya sa akin. Nasa Cebu siya, habang ako naman ay nandito, sa lugar kung nasaan ako. Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung kailan nagsimula. Basta isang araw, napansin ko na lang na inaabangan ko na ang messages niya. Nakasanayan ko na ang presence niya. At bago ko pa man tuluyang maintindihan ang nararamdaman ko, nahulog na pala ako.
Mabait naman siya, lalo na noong una. Magaan siyang kausap. May comfort sa mga conversations namin na mahirap ipaliwanag. At siguro iyon din ang dahilan kung bakit naging madali para sa akin na ma-attach.
Pero hindi pala lahat ng comfort ay pareho ang ibig sabihin.
Dumating yung panahon na kailangan kong aminin sa sarili ko kung ano talaga ang nararamdaman ko. Kaya umamin ako sa kanya.
Nakakahiya.
Hanggang ngayon, kapag naiisip ko, napapaisip pa rin ako kung bakit ko ba ginawa iyon. Pero sa kabila ng hiya, naging honest lang naman ako.
Ang sagot niya?
Sinabi niya nang prangka na comfortable siya kapag kausap ako.
Pero hindi ko alam kung bakit, imbes na gumaan ang pakiramdam ko, mas lalo akong nakaramdam ng bigat.
Kasi ako, iba ang nararamdaman ko.
At doon ko unti-unting napagtanto na baka hindi kami nasa parehong lugar.
Hanggang sa isang araw, may nakita akong shinare niyang post tungkol sa isang tao na sinabi niyang kaibigan lang naman niya. At hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong bumagsak sa loob ko.
Bigla kong naisip lahat.
Yung mga conversations namin. Yung mga oras na inaabangan ko siya. Yung attachment na hindi ko naman planong mangyari. At higit sa lahat, yung confession ko.
Doon ako napaisip:
“Bakit ba ako umamin?”
Siguro dahil gusto ko lang maging honest.
Pero minsan, ang pagiging honest ay hindi nangangahulugang makukuha mo rin ang gusto mong sagot.
Kaya ako na ang umiwas.
Hindi dahil galit ako sa kanya. Hindi rin dahil may kasalanan siya sa akin.
Siguro napagod lang akong maramdaman ang isang bagay na hindi ko kayang ipilit sa ibang tao.
Eventually, blinock ko siya.
Hindi para makaganti. Hindi para iparamdam sa kanya na nasaktan ako.
Ginawa ko iyon para sa peace of mind ko.
Kasi minsan, kailangan mong lumayo sa isang tao kahit wala naman siyang ginawang masama. Kailangan mong piliin ang sarili mo kapag alam mong habang nananatili ka, lalo ka lang mahihirapan.
Nakakahiya man isipin na nahulog ako sa isang taong hindi ko pa naman nakita, hindi ko naman kayang sabihin na hindi naging totoo yung naramdaman ko.
Totoo yung saya.
Totoo yung excitement.
Totoo yung attachment.
At kahit hindi naging kami, naging parte pa rin siya ng isang chapter ng buhay ko.
Isang chapter na gusto kong tapusin hindi dahil kinasusuklaman ko siya, kundi dahil kailangan ko nang matutong umalis.
Maybe someday, kapag naalala ko siya, hindi na hiya ang mararamdaman ko.
Baka matawa na lang ako at isipin,
“Grabe. Umibig ako sa isang taong hindi ko man lang nakita.”
And maybe that's okay.
Because sometimes, not every feeling is meant to become a relationship.
Some feelings are simply meant to teach you when to stay, when to speak, and most importantly,
when to let go.
— Kopika_blanca
Hindi mo pa nakikita nang personal. Hindi mo pa nakakasama. Hindi mo alam kung ano ang pakiramdam ng makaharap siya nang harapan. Pero somehow, sa mga simpleng usapan, sa mga gabing mahaba ang kwentuhan, at sa mga salitang palitan ninyo, unti-unti mong nararamdaman na parang may namumuo.
Ganito ko siya nakilala.
Malayo siya sa akin. Nasa Cebu siya, habang ako naman ay nandito, sa lugar kung nasaan ako. Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung kailan nagsimula. Basta isang araw, napansin ko na lang na inaabangan ko na ang messages niya. Nakasanayan ko na ang presence niya. At bago ko pa man tuluyang maintindihan ang nararamdaman ko, nahulog na pala ako.
Mabait naman siya, lalo na noong una. Magaan siyang kausap. May comfort sa mga conversations namin na mahirap ipaliwanag. At siguro iyon din ang dahilan kung bakit naging madali para sa akin na ma-attach.
Pero hindi pala lahat ng comfort ay pareho ang ibig sabihin.
Dumating yung panahon na kailangan kong aminin sa sarili ko kung ano talaga ang nararamdaman ko. Kaya umamin ako sa kanya.
Nakakahiya.
Hanggang ngayon, kapag naiisip ko, napapaisip pa rin ako kung bakit ko ba ginawa iyon. Pero sa kabila ng hiya, naging honest lang naman ako.
Ang sagot niya?
Sinabi niya nang prangka na comfortable siya kapag kausap ako.
Pero hindi ko alam kung bakit, imbes na gumaan ang pakiramdam ko, mas lalo akong nakaramdam ng bigat.
Kasi ako, iba ang nararamdaman ko.
At doon ko unti-unting napagtanto na baka hindi kami nasa parehong lugar.
Hanggang sa isang araw, may nakita akong shinare niyang post tungkol sa isang tao na sinabi niyang kaibigan lang naman niya. At hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong bumagsak sa loob ko.
Bigla kong naisip lahat.
Yung mga conversations namin. Yung mga oras na inaabangan ko siya. Yung attachment na hindi ko naman planong mangyari. At higit sa lahat, yung confession ko.
Doon ako napaisip:
“Bakit ba ako umamin?”
Siguro dahil gusto ko lang maging honest.
Pero minsan, ang pagiging honest ay hindi nangangahulugang makukuha mo rin ang gusto mong sagot.
Kaya ako na ang umiwas.
Hindi dahil galit ako sa kanya. Hindi rin dahil may kasalanan siya sa akin.
Siguro napagod lang akong maramdaman ang isang bagay na hindi ko kayang ipilit sa ibang tao.
Eventually, blinock ko siya.
Hindi para makaganti. Hindi para iparamdam sa kanya na nasaktan ako.
Ginawa ko iyon para sa peace of mind ko.
Kasi minsan, kailangan mong lumayo sa isang tao kahit wala naman siyang ginawang masama. Kailangan mong piliin ang sarili mo kapag alam mong habang nananatili ka, lalo ka lang mahihirapan.
Nakakahiya man isipin na nahulog ako sa isang taong hindi ko pa naman nakita, hindi ko naman kayang sabihin na hindi naging totoo yung naramdaman ko.
Totoo yung saya.
Totoo yung excitement.
Totoo yung attachment.
At kahit hindi naging kami, naging parte pa rin siya ng isang chapter ng buhay ko.
Isang chapter na gusto kong tapusin hindi dahil kinasusuklaman ko siya, kundi dahil kailangan ko nang matutong umalis.
Maybe someday, kapag naalala ko siya, hindi na hiya ang mararamdaman ko.
Baka matawa na lang ako at isipin,
“Grabe. Umibig ako sa isang taong hindi ko man lang nakita.”
And maybe that's okay.
Because sometimes, not every feeling is meant to become a relationship.
Some feelings are simply meant to teach you when to stay, when to speak, and most importantly,
when to let go.
— Kopika_blanca
Chapter 1
— Chapter 1