“???? ????????? ??????? ??? ??????”

“???? ????????? ??????? ??? ??????”

“rae.”

napatingin ako sa kanya mula sa kabilang dulo ng hallway. hawak ko pa ‘yung notes ko, pero hindi ko na naintindihan kung para saan pa ‘yon.

kasi sa tono pa lang ng boses niya, alam ko na.

may mali.

“bakit?” sagot ko, pilit normal.

si riley. my riley.

pero bakit parang hindi na siya ‘yung riley na nakilala ko?

“may kailangan tayong pag-usapan.”

tahimik.

yung klase ng tahimik na hindi mo alam kung dapat ka bang matakot o umasa.


---

sa rooftop kami napunta.

dati, dito kami tumatambay kapag break. dito siya nagkukwento ng kung ano-ano habang ako nakikinig lang, nakatingin sa langit na parang ang simple ng lahat.

pero ngayon…

iba.

“rae,” sabi niya, hindi ako tinitingnan.

“oo?”

“kailan ba nagsimulang magbago ang lahat?”

napakurap ako.

“anong ibig mong sabihin?”

huminga siya nang malalim.

“kasi ako… hindi ko na alam kung saan ako nagkulang.”

parang may bumagsak sa dibdib ko.

“riley… ano ba ‘to?”

sa unang pagkakataon, tumingin siya sa’kin.

pero hindi katulad ng dati.

wala na ‘yung init.

wala na ‘yung siguradong tingin.

parang may pagitan na hindi ko na maabot.

“rae… hindi na kita maintindihan.”


---

“kailan no’n?” tanong ko, mas mahinang ngayon. “kailan ka nagsimulang lumayo habang nandito pa rin ako?”

umiling siya.

“hindi ko sinasadya.”

“pero nangyari pa rin.”

katahimikan ulit.

hangin lang.

at yung mga salita na hindi nasasabi noon, ngayon sabay-sabay na bumabalik.


---

“ako pa rin naman ‘yung nandito ah,” sabi ko, pilit pinipigilan ang boses kong manginig. “ako pa rin ‘yung nag-aantay sa’yo. ako pa rin ‘yung nandiyan kahit hindi mo na ako pinapansin.”

“rae…”

“ba’t parang ako na lang ‘yung nagmamahal sa’yo?”

napahawak ako sa dibdib ko.

kasi masakit.

hindi yung sigaw.

kundi yung realization na hindi niya na ako hinahabol.


---

“ba’t ‘di mo sinabi no’n pa lang?” bulong ko.

“rae—”

“no’ng una pa lang sana sinabi mo na hindi na ako sapat.”

tumigil siya.

at doon ko na alam.

tama ako.


---

“ako ang kailangan, pero hindi ang mahal,” sabi ko, hindi na tanong.

hindi siya sumagot agad.

at yung katahimikan niya…

yun yung sagot.


---

“hindi ka nagkukulang,” sabi niya sa wakas.

napatawa ako nang mahina.

“classic line.”

“totoo ‘yon.”

“pero bakit ako ‘yung mawawala?”

wala siyang sinabi.

kasi hindi niya alam.

o ayaw niyang aminin.


---

“may iba ka na ba?” tanong ko.

diretso.

walang paligoy.

tumitig siya sa’kin nang matagal.

masyadong matagal.

hanggang sa lahat ng sagot ay nasa mata niya na.

“rae…”

doon ko na naramdaman.

ako na yung huling nakaalam.


---

“sana sinabi mo na lang,” sabi ko, halos pabulong.

“hindi ko ginusto.”

“pero pinili mo.”

napayuko siya.

at sa unang pagkakataon…

hindi ako ang hinawakan niya.

hindi ako ang pinuntahan niya.


---

“saan nagkulang ang pagmamahal ko?” tanong ko ulit, pero ngayon wala nang lakas.

“wala kang kulang,” sabi niya agad.

“eh bakit siya?”

tahimik.

masakit na tahimik.


---

“ako ang kasama mo,” sabi ko, nanginginig na, “pero siya ‘yung hinahanap mo.”

tumigil siya sa paghinga.

parang doon lang niya narealize kung gaano ako nasasaktan.


---

“rae, sorry—”

“hindi mo na kailangan.”

napatingin siya.

“ha?”

“kasi kahit anong sorry mo… hindi na babalik ‘yung dati.”


---

humakbang ako palayo.

isang hakbang.

dalawa.

parang bawat hakbang, may piraso akong iniiwan.


---

“at kung masaya ka sa piling niya…” sabi ko, hindi ko na siya tinitingnan, “hindi na kita pipilitin pa.”

“rae, please—”

pero hindi ko na kaya.


---

“ang tanging hiling ko lang,” sabi ko, huling lingon, “huwag kang paluhain at alagaan ka niya.”

tumigil ako.

kasi sa totoo lang…

ako dapat ‘yon.

pero hindi na ako.


---

“ba’t ‘di ko naisip na may hangganan pala tayo?” bulong ko sa hangin.

“ako ‘yung nauna… pero siya ‘yung wakas.”


---

at sa huling tingin ko sa kanya…

alam ko na.

hindi na ako yung pinipili.


---

“mahirap labanan ang tinadhana,” sabi ko, halos wala nang boses.

“kaya…”

pinikit ko mata ko saglit.

“pinapaubaya na kita, riley.”


---

hindi dahil hindi kita mahal.

kundi dahil…

pagod na akong magmahal mag-isa.

??? ???.

__________________

[ ୨୧ : ?????????? ] :

[ ⸙ ] — ???????, ???????????, ?? ???????????? ???? ???? ?? ? ????? ??? ?? ???????? ??? ???????.

[ ⸙ ] — ????? ????? ??? ??????? ???????? ??? ??????.

[ ⸙ ] — ???? ?? ?????? ????????.

[ ⸙ ] — ???????????, ????????, ??? ??????????? ??? ?????? ???????.

[ ⸙ ] — ??????? ???? ???????? ?? ??? ???????? ?? ??????? ???????????.

[ ⸙ ] — ??? ????? ?? ??????? ???? ?????????, ??? ???? ????????? ??? ??????? ???? ??? ?????? ???? “???????.”