Huwag Mong Sundan ang Kamukha Mo

Hindi naniniwala si Ethan sa mga kuwento tungkol sa doppelgänger—hanggang sa gabing makita niya ang sarili niyang nakatayo sa kabilang dulo ng kalsada.

Parehong mukha. Parehong damit. Parehong peklat sa kaliwang kilay.

Ngumiti ito sa kanya.

Pagkurap niya, wala na.

Akala niya ay pagod lang siya, ngunit kinabukasan ay nagsimula nang mangyari ang mga bagay na hindi niya maipaliwanag. May mga taong bumabati sa kanya sa mga lugar na hindi pa naman niya napupuntahan. May mga litrato siyang kasama ang mga taong hindi niya kilala. Mas nakakatakot, may mga CCTV footage na nagpapakitang siya ang gumawa ng mga bagay na hindi niya maalala.

Habang pilit niyang hinahanap ang katotohanan, may isang matandang babae ang humarang sa kanya at bumulong:

"Kapag nakita mo ulit ang kamukha mo... huwag mo siyang sundan. Kapag ginawa mo iyon, hindi ka na makakabalik."

Hindi niya pinansin ang babala.

Makalipas ang ilang gabi, muli niyang nakita ang kanyang kamukha. Tahimik lang itong naglakad papasok sa isang abandonadong gusali. Para bang hinihintay siya.

Sinundan niya ito.

Pagpasok niya, nagsara ang pinto nang mag-isa.

Tahimik.

Malamig.

Madilim.

Nang marating niya ang pinakahuling silid, nakita niyang nakaharap sa salamin ang kanyang kamukha.

Unti-unti itong lumingon.

Ngumiti.

At sinabi ang mga salitang nagpahinto sa tibok ng puso niya.

"Salamat... ikaw na ang lalabas. Ako naman ang mabubuhay."

Pagdilat ni Ethan, nasa labas na siya ng gusali.

Masaya ang lahat nang makita siyang buhay.

Ngunit may isang bagay na hindi niya napansin.

Sa bawat salamin na nadadaanan niya...

Hindi na siya ang nakikita niyang repleksiyon. May ibang tao na ang nakangiti pabalik.